Eric Barends
   Papendrecht

Eindelijk was het zover zaterdag 24 september, de wekker ging af om 03:15 uur voor de reis naar Montbrun des Corbiéres oftewel Wijnvilla’s. De gedegen voorbereiding kon niets meer in de weg staan of wel. Marco had besloten na een frontale botsing met een andere fietser en op advies van de dokter niet mee te gaan. Klokslag 04:30 uur reden we, Ronald, Dimitri en ondergetekende weg uit Papendrecht om in een rap tempo de 1230 kilometer te beslechten. Na een paar stops kwamen we om 16:00 uur aan Le Cabernet, zoals al op de site van Wijnvilla’s was vermeld met alle luxe die denkbaar was, een kwestie van tassen uitpakken en daarna een plons in de jacuzzi of zwembad.

Dag 1 was voorbestemd om de omgeving te verkennen, en ja we zijn in de Midi Pyreneeën dus er is geen meter vlak. Vanuit het dorp richting Carcassonne gereden met onderweg een paar pittige beklimmingen en mooie vergezichten kwamen we moe maar voldaan terug in de villa voor jawel een frisse duik.

Dag 2 stond in het teken van Plateau de Beille. Een behoorlijke autorit en daarna een stuk van de aanloop met de beklimming. Wat ben ik geschrokken toen wij de weg afdraaide en we tegen een muur aankeken, de lengte van de klim is 16 kilometer, de top op 2001 meter met een gemiddelde van 7,9% en met stukken van 10,8% ik moet eerlijk bekennen dat ik na 7 kilometer ben gedraaid en terug ben gegaan naar de auto, ik ben hier niet voor gemaakt.

Dag 3 stond in het teken van fietsen met een stukje cultuur, geschiedenis en strand. We begonnen in de richting van Minerve, een klein dorpje met 122 inwoners wat door de eeuwen heen op een rots is komen te liggen met fantastische bruggen en unieke vergezichten.
 

En ook de rit hier naar toe was weer op en af met net voor het dorp een pittige. Na een kopje espresso en het vullen van de bidons op een geweldig terras zijn we verder gegaan naar Narbonne Plage. Ook hier weer heuvel op en heuvel af met als uitsmijter de klim net voor het strand van ruim 4 kilometer waarvan ik het percentage niet weet maar het wel voelde in de benen. Dat betekende wel dat wij een heerlijk bord pasta hadden verdient. Na de pasta huiswaarts langs een vrij drukke weg met een stevig tempo, na 30 kilometer nog een keer de bidons gevuld, het was inmiddels tegen de 30 graden en de slot klim beslecht net voor de villa.

Dag 4 een rustdag met cultuur snuiven in Carcassonne, een beetje shoppen in Narbonne en luieren aan het zwembad.

Dag 5 de dag naar en beklimming van Pic de Nore oftewel de Jalabert berg. De aanloop vanuit de villa is ongeveer 30 kilometer de beklimming zelf vanuit Cabrespine is 17,5 kilometer met een gemiddelde stijging van 5,2% en de top is op 1211 meter. De beklimming loopt tot 4 kilometer voor de top lekker daarna zitten er stukken in van 10% in een open vlakte waar de wind vrij spel heeft, en die dag waaide het behoorlijk. Na terugkomst zijn we nog even naar het Chateau gegaan om een paar wijntjes te proeven en wat wijn in te slaan voor thuis.

Dag 6 was weer voor de klimgeiten, Col du Jau. Ook hier heb ik een poging gedaan maar na de rit van dag 5 en een gemiddelde van 6,7 en een stuk van boven de 10% heb ik na 4 kilometer de pijp aan Maarten gegeven en mijn fiets op de drager gezet en samen met Dimitri achter Ronald gaan rijden. Wat is die gozer sterk en wat een beentempo fantastisch om te zien en een beetje om jaloers op te worden.

Na beklimming nog een paar boodschappen voor de terugreis gedaan en alles ingepakt. Op tijd naar bed. Dag 7 de wekker ging om 04:15 uur waarna we om 05:00 uur vertrokken voor de terugreis. Na snelle plaspauzes en een voorspoedige rit was ik om 16:00 uur weer in Papendrecht terugkijkend op een fantastische week in een geweldige villa die van alle gemakken is voorzien in een uitdagende omgeving.

Met dank aan het geweldige gezelschap van Dimitri en Ronald.

 
   Ad Doedijns
   Dordrecht

Vrijdag de verjaardag van mijn zus gevierd in de tuin onder meer onder het genoot van een glas wijn en een glas water. Ik had mij voorgenomen om gematigd te nuttigen om de volgende dag goed aan de Baleco te kunnen beginnen. Met zwager Bart nog even goed afgestemd het tijdstip dat hij mij komt halen. Toen ik samen met mijn vrouw Diana om even na twaalf uur naar huis ging was de auto van Bart al voorzien van de fietsendrager, wat kon er nog verkeerd gaan! Om halfzeven was ik kant en klaar. Fiets stond gereed rugzak gepakt, maar geen Bart. Om tien over halfzeven Bart een sms gestuurd. Geen reactie. Toen maar gebeld. Krijg zijn dochter Michelle aan de lijn. Zij zou wel even boven kijken . En wat ik al vreesde was een feit. Bart had zich verslapen. Om kwart over zeven konden wij toch vertrekken. Na de TomTom te hebben ingesteld direct naar `s-Heerenhoek afgereisd.

Toen wij arriveerden bleek dat de volgauto er nog niet was met haar gevolg. Wij waren dus gelukkig nog op tijd. Wij gingen ons melden bij een lieftallige dame. Bleek dat wij ons vooraf hadden moeten opgeven. Gelukkig was het geen probleem. Onze namen werden toegevoegd aan de lijst, waarna wij ons naar het restaurant begaven waar al diverse Mollers aan de koffie met een Bolus zaten. Nadat wij waren aangeschoven kwam er direct een dame naar ons toe in ( volgens mij iets modernere) klederdracht om ons van koffie te voorzien. De Bolus stond reeds klaar en ik wilde de Bolus met de servet opmaken toe Andr mij op de vingers tikte met de opmerking dat een Bolus me blote handen gegeten diende te worden. Aldus gedaan! Organisator, Jan van `t Leven, nam even later het woord en voorzag ons van informatie en instructies, waarna wij ons naar buiten begaven om ons gereed te maken voor vertrek.

De stoet, zo mag ik het denk ik wel noemen, bestond niet alleen uit de deelnemende fietsers, maar ook uit de volgauto, twee motorbegeleiders en een auto met fans en fotografen. Een groep van meer dan 60 personen Wij vertrokken richting Nisse. De temperatuur was al goed alleen het was nog even wachten op het zonnetje, dat zich al wel schuchter had laten zien. De motorrijders zorgden ervoor dat het tegemoetkomend verkeer alert was en hielden het verkeer op kruisingen e.d. tegen. Dit betekent niet dat onze verkeersregelaars niets te doen hadden gedurende de tocht, want regelmatig flitsten zij langs ons heen, onder de kreet Ach ter! De omgeving was mooi de wegen rustig het was heerlijk. De dorpjes die wij aandeden waren veelal authentiek en in het begin van de tocht wel heel stil. Rondjes rond de kerk waren niet vreemd. De tocht ging langs het Veerse meer en langs de zee. Zeker toen wij op de zeewering reden en de zilte lucht konden inademen. Van al dit genieten kan je natuurlijk onder de indruk raken. Eveline overkwam dit op een zeker moment. Zij zat zonder er erg in te hebben plotseling in het grint langs de weg, maar heel koelbloedig zonder de andere in gevaar te brengen wist zij weer op de weg terug te komen zonder brokken te maken. Wat mij tijdens de tocht opviel was de spontane reacties die wij ontvingen van mensen langs de kant van de weg. Sommige juichten ons toe en klapten. Toen wij door Domburg reden was het gezellig druk, veel mensen op straat en op terrassen. Ook hier werd er geklapt. Het leek de Tour de France wel. Op een gegeven moment naderde de kilometerteller de tachtig en wij WestKappelle. De voorrijders hadden volgens mij trek in koffie want het tempo ging omhoog. Eenmaal in Westkappelle aangekomen deden wij Brasserie De tijd aan waar wij op het terras van koffie en appeltaart werden voorzien. Het zonnetje liet zich toen al van haar beste kan zien. Op het terras de tafel gedeeld met Bart, Theo en Hans. Wij hoorden op een gegeven moment een luidde knal. De achterband van, volgens mij, de fiets van Henk Biest gaf de geest. Wij kregen toen nog een demonstratie snel band vervangen van Cees Molenkamp. Volgens mij weet hij niet dat bandenlichters bestaan, want hij doet het, als ik mij niet vergis, allemaal met de blote hand.  Het volgende dorp dat wij aandeden was het dorp van Aag die daar te kerke gaat. Onderweg tijdens onze tocht werden wij nog getrakteerd op ringsteken, dames in originele Zeeuwse klederdracht en een tweetal paardentrams waar achter wij ons vastreden. Een automobilist blokkeerde voor de paardentrams de weg. Hij diende dus plaats te maken. Onderweg nog op gefietst met Anne Marie. Zij vertelde mij onder andere over haar leuke ervaringen en inspanningen tijdens de 2-daagse tocht Dordrecht-Nieuw Dordrecht Dordrecht die zij gereden met de dertigtal andere Mollers. Leuk om te horen. (By the way, succes tijdens de onderhandelingen!) De tocht naderde langzaam maar zeker haar einde. Met meer dan 140 kilometers in de benen en een gemiddelde van 26.6 het goede moment. ( Volgens Karel U hebben wij 160 hoogte meters gemaakt. Mijn ANWB Travel & Co teller geeft dit niet weer.) Het laatste stuk ging over kronkelende dijkjes en toen wij weer bij De Geveltjes aankwamen lachte het terras ons uitnodigend toe.

Na mij een beetje te hebben opgefrist op het terras plaatsgenomen alwaar ik al snel van zo`n heerlijk geel Engeltje werd voorzien. Na enige tijd, iedereen had zich opgefrist en of omgekleed. (Kees Klein maakte er zelfs geen punt van om zich naast zijn auto van zijn kleding te ontdoen. Hij stond er bij als bij zijn geboorte, helemaal in z n blote kont.) Gingen wij naar binnen om aan tafel te gaan. Binnen was het een dorp op zich. Het zag er sfeervol uit. Bart en ik zijn bij Cees Molenkamp, Karel Uitterlinden, Franco Danese, Gino, Jan (de scheepstimmerman) en n van de fotografen aan tafel gaan zitten. Tijdens het eten van heerlijke mosselen werden er geanimeerde gesprekken gevoerd. Met belangstelling heb ik onder meer geluisterd naar Cees over zijn tocht naar Zweden van2000 km op de fiets met familie. Karel, die vandaag met een van zijn zoons op de fiets zit om deel te nemen aan een tocht, van het ziekenhuis van zijn zoon, voor het goede doel. Karel succes! Ook aan een geweldige dag komt een einde en dient er afscheid te worden genomen. Zo ook gisteren.

Jan van t Leven, familie, Baleco en niet te vergeten motorrijders bedankt voor deze heerlijke dag.

Vandaag 30 juli 2011, na lang twijfelen, nog wat eerder opgestaan om volledig (nou ja bijna volledig) wakker te zijn. Een klimrit vanaf Tiel. Ja, gij leest het goed: de scribent had uiteindelijk besloten, uiteraard zonder buitenaardse druk, deel te nemen aan een verkorterde klimrit.
De start zou plaatsvinden in Flipjesstad en de route zou over de bekende Gelderse en Uterchtse cols leiden. Cols luisterend naar de bijvoorbeeld de bevreesde naam als de Grebbeberg, alwaar ik de dag voor deze beproeving een andere met kleinkinderen de dierentuinbeproeving had doorstaan. De Italiaanse weg, waar ik niks Italiaans aan vinden kon, maar wel een met klinkertjes en haarspeldbochten bekleed stijgend pad. En in de afdaling daarvan, bemodderd bol staand plaveisel waardoor een glij- valpartij niet te vermijden viel.
Daarvoor werden ook de venijnige cols als de Prins Bernardsluis, de Rijnbrug Zuid en de Wageningseberg genomen. Zo heet dat in wielertaal.
En dat alles tesamen met de ijzeren mannen die het plan op hadden gevat om iets meer dan 100 kilometer, wel 150(!), te fietsen. De mannen van staal,op over het algemeen houten fietsen, zouden na de koffiestop bij het welgelegen Cunera en na de weerkoudespieren beklimming van de Koerberg niet linksaf de Defentieweg (ik had altijd gedacht dat het Defensieweg was), rechtdoor in de richting Doorn fietsen. De "gezellige groep" ging wel linksaf, met het doel wat minder kilometers te maken. Tenminste, dat was de bedoeling. Want soms zaten de pijlen voor de juiste rijrichting wel op heel vreemde en onverwachte plekken En daardoor kon het gebeuren dat het peleton, volgzaam als lemmingen, steeds verder van het pad af ging, waarbij zichtbaar de vertwijfeling bij de wegbereiders toesloeg. Na bestudering van de routebeschrijving bleek de weg waarop inmiddels was ho-gehouden niet richting Tiel te gaan.
Een plaatselijke bewoner, opgeschrikt door zoveel tweewielerig verkeer kwam eens polshoogte nemen en begon in zijn dialect een gezellig praatje.
Allengs werd het gesprek steeds geanimeerder, we hadden er genoeg tijd voor, omdat de routebeschrijving nog steeds uitvoerig werd bestudeerd. Al snel kwam het onderwerp op de ooievaars die verderop in de weide waarschijnlijk naar kikkers stonden te speuren. Of het kwaad kon dat die beesten daar stonden en wij als peleton met toch een aantal aantrekkelijke vrouwen daardoor geen gevaar liepen.
Ach nee zei de man, je moet gewoon de vensterbank insmeren met heel veel groene zeep. Dan hebben die ooievaars geen schijn van kans. Door die gladheid breken ze hun poten en komen ze met geen mogelijkheid je huis binnen.
Enigszins in verwarring gebracht, want deze theorie gaf ons toch weer een ander beeld van de anticonceptie, vervolgde het peleton de bestudeerde rijroute.
Daarna stonden we ineens voor een plaatselijke braderie waardoor er verrichter zake omgekeerd moest worden en via de enige andere weg van het dorp de route moesten vervolgen.
Uiteindelijk stond er na terugkomst nog net geen 100 kilometer op de teller en was het regenjasje in de achterzak gebleven.
En ik had mijn klimrit gereden. Zo is dat.
Douwe

Zaterdagavond 21:30, de gebruikelijke tijd om me klaar te maken voor een zondagse Mol-rit.
Gisteren, 23 juli 2011, hartje zomer dus, met twijfel in de benen de krentenbollen besmeurd, de bidons volgetapt en de fiets nagezien op waterdichtheid. Het plensde en het was 15 graden -boven nul.
Ach een plaatselijk buitje, ook volgens de buienradar en morgen voor 99% kans op regen, dus de twijfel bleef in mijn benen.
Zal ik wel, zal ik niet. Het vooruitzicht om 120 kilometer in regen en nadien tegenwind de Rabo Molrit te rijden was een niet zo'n leuke. Had tijdens de twijfelende benen steeds meer mededogen voor de voorrijders van dienst (Ferrie en RegenRinus) maar de eigen gesteldheid kreeg toch steeds meer de voorkeur. Na een nachtje tot zes uur, hoorde ik bij het wakker worden het geratel van de regendruppels op mijn platte dak. Het lijkt altijd erger dan het in werkelijkheid is. In de schemer, was de zon nu nog niet op of kreeg ik mijn ogen niet goed open, was de werkelijkheid dat het absoluut niet droog was en het erop leek dat het dat in het eerste uur ook niet zou worden. Er toch maar uit, je kan immers niet weten, maar na een half uur het nog warme bed maar weer opgezocht. Wat een takkeweer. Ferrie en Rinus, wat een pech. Maar aan de andere kant, lees de ritverslagen er maar op na, als Rinus de beurt heeft, dan is het goedeweerlijntje naar boven redelijk vaak verstoord. Daar kan Rinus natuurlijk helemaal niks aan doen, dat ligt gewoon aan het lijntje...
Deze keer dus geen ronkend verslag van de rit die via Vianen naar een pitoresk gelegen rustplaats aan de Vlist zou gaan en op de terugweg de brug van de 1e categorie zou passeren.
Kan natuurlijk wel iets schrijven over de 30 minuten op de hometrainer bij mij thuis. Ik denk echter dat het verslag daarover net zo saai zal zijn als die dertig minuten naar nergenshuizen.
Volgende keer maar beter weer.
Douwe