slideheader_Baleco.jpgslideheader_AALease.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_Ames.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgslideheader_SaniDump.jpgBaleco2014_crop.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_ppw_2019.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_Plieger.jpgIMG04969_nwSite.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_McDonalds.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_MagnaCura.jpgslideheader_Rogelli.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslideheader_MedPlus.jpg
LogoDTCdeMol klein

Waar waren we ook alweer gebleven…oh ja in Ostra. Een klein stadje middenin de Marche met een schitterende klokkentoren en uitzicht over het mooie heuvellandschap. Het had de hele nacht geregend dus weinig slaap voor de meeste mensen. We stonden op een mooi gazon, wat leuk is als het mooi weer is maar als het een hele nacht geregend heeft stap je ’s ochtends vanuit je tent midden in de spinazie.

Normaal aten we ons ontbijt buiten in de frisse lucht maar aangezien het nog steeds regende werd er besloten om binnen in een soort schuur de ontbijtboel te zetten en daar met elkaar te eten. Er was niet erg veel ruimte maar het was gezellig. Na het ontbijt toch maar de natte tent afgebroken en onze spullen bij elkaar gezocht en bij het busje gezet. Terwijl we daar mee bezig waren begon het weer te regen. Er zat niet veel anders op als de dag in de regen te starten. Gelukkig werd het al snel droog en kon de regenjas weer uit. We zouden die dag naar de kust gaan. We hadden dan ook goede hoop dat het weer zou verbeteren en de zon zou gaan schijnen, zodra we de heuvels uit waren. Het bleef die ochtend erg grijs maar gelukkig heeft het niet meer geregend. De temperatuur was best aangenaam en dus konden de regenjassen best snel uitgedaan worden. Het eerste deel van de rit was best aardig bovenover de heuvel rug, over rustige wegen door eigenlijk totaal verlaten gebieden met hier en daar een verlaten boerderij. We hadden die ochtend de keuze om een stukje om te rijden en de stad Jesi te bezoeken. Bij het ontbijt hadden we besloten om bij de afsplitsing te kijken of het weer het hield en of we een beetje op tijd waren. Aangezien we goed opgeschoten waren en het nog steeds droog was hebben we de weg richting Jesi genomen. Een mooie stad met leuke winkels dus ook nog maar even wat souvenirs in geslagen. Verder staat er een deel van uit fort/ kasteel van Frederico II, heeft de stad een heel mooi plein met uitzicht op het oude theater en nog vele mooie oude kerken en smalle typische Italiaans steegjes. Op het plein vonden we een leuk barretje en inmiddels moeten jullie weten wat dat betekent. Even pauze met cappuccino een sap je en zoete broodjes. Op dit zelfde terras kwamen nog meer mensen van onze groep terecht. We zijn dus echt niet de enige die terrasje pakken vinden horen bij een sportieve vakantie.Weer terug naar de route dan… waar waren we ook al weer gebleven... oh ja we moesten op een drukke weg RA naar Cingoli maar aangezien we de weg nu terug reden werd dat dus LA. Deze weg was veel rustiger en het uitzicht was ook mooier. Groene velden en heuvels, die we natuurlijk ook allemaal over moesten. Het weer knapte op en de wolken trokken weg. De route werd steeds mooier en zo ook het weer. Iets dat we niet van de weg konden zeggen. Op sommige stukken van deze vakantie reden we letterlijk en figuurlijk over antieke wegen. Wegen uit de tijd van de Romeinen met gaten erin waarin je de weg zou kunnen kwijtraken mocht je erin terecht komen (en ook hiervan zijn foto’s te vinden op de website http://uk.photos.yahoo.com/ampverj)

Het volgende stadje wat we zouden bezoeken was Osimo en daarvandaan zou je een heel mooi uitzicht moeten hebben. Altijd leuk een mooi uitzicht, we hadden besloten om daar dan ook maar te lunchen. Toen we in de buurt van Osimo kwamen begrepen waarom er zo’n mooi uitzicht zou hebben. Het stadje lag namelijk wel erg hoog op een berg. Wat betekende nog een flinke klim voor de lunch. Na heel wat zwoegen kwamen we in het stadje bij een weg uit die wel erg stijl was en die bovendien geheel en al uit kinderkopjes bestond. Toch maar even de route beschrijving erbij gepakt want wilde ze nu echt dat we daar naar boven zouden gaan??? Gelukkig zei de route beschrijving dat we een andere weg moesten volgen, die ook wel behoorlijk steil was maar die nog wel te doen was. Eindelijk dan toch boven.. En het uitzicht was inderdaad schitterend. Het hele stadje was mooi. Goed onderhouden met prachtige pleinen met fonteinen en oude heren huizen (palazzi). Overal hing een heerlijke rust omdat de stad bijna geheel autovrij was. Het mooiste uitzicht had je van af een soort enorm balkon. Een breed plateau geheel betegeld met een keurig onderhouden parkje erbij. Over dit grote terras hing een boom de het volledige terras overkapte. Osimo is zeker een aanrader voor mensen die in de omgeving mochten zijn. Als gezegd wilde we hier lunchen en op 1 van de pleinen in de bovenstad vonden we een modern uitziend restaurant met terras. Het was al wat later op de dag dus eerst voor de zekerheid maar gevraagd of er nog gegeten kon worden en gelukkig kon dat. We namen een eenvoudige pasta maar hij smaakte heerlijk. De eigenaresse van het restaurant wist ons ook nog over te halen om een toetje te nemen. Daar kregen we geen spijt van want het was een van de lekkerdere toetjes die we op hebben tijdens de vakantie. Het was inmiddels weer wat kouder geworden en de bewolking was ook weer terug, dus we hebben onze dikke jassen maar weer aangetrokken en zijn op de fiets gestapt. De stad uit zijn we wel over de steile weg met kinderkopjes gegaan. Vol in de remmen de nog gingen we ontverantwoord hard naar beneden. Ook nadat we de stad verlaten hadden bleef de weg dalen en schoten we aardig op. Helaas konden we niet op volle snelheid afdalen omdat de weg erg slecht was en er behoorlijk wat verkeer was richting de kust. Heel even leek het erop dat het nog zou gaan regen maar het bleef bij een paar spatjes en hoe dichter we bij de kust kwamen hoe mooier het weer werd. Dat was positief voor de volgende dag, dat zou namelijk een rust dag zijn en we hadden ons voorgenomen om die nu eens op het strand door te brengen. In Sirilo aangekomen bleek dat de routebeschrijving niet echt duidelijk was. Aangezien we geen zin hadden om zinloos rond te gaan rijden hebben we maar even de weg gevraagd bij het eerste beste tankstation. De camping bleek om de hoek te zijn. Sirilo moest een heel mooi zijn (net zoals alle andere plaatjes…) Dus slecht de tent opgezet en gedoucht (veel te veel muggen bij de douches) en toen de heuvel op gelopen naar het centrum. Vanuit Sirilo heb je mooi zicht op de Monte Conero, een witte heuvel/ rots die de Adriatische zee inloopt. Sirilo is een gezellig toeristenstadje met veel winkeltjes en veel visrestaurants. Dus jullie raden het al we hebben wat “inkopen” gedaan en op een leuk pleintje heerlijk gegeten.

De volgende dag hebben we de hele dag aan het strand doorgebracht. Het had flink gestormd de nachten ervoor dus de zee was behoorlijk wild. Een soort gratis wildwaterbaan in zee, daar leek het wel op. We hadden het echter over fietsen dus snel naar de volgende dag. Waar waren we ook alweer gebleven … oh ja Sirilo. De 5e etappe zou ons van Sirilo naar Porto San Giorgio leiden over 107,4 kilometer. De eerste tien kilometers liepen langs de kust, compleet vlak en gewoon de boulevard blijven volgen. De zon scheen heerlijk en aangezien we vroeg waren vertrokken was het nog heerlijk rustig langs de kust. Al snel kwamen we op het punt dat we van de boulevard afgingen en de heuvels weer in. In het begin nog gloeiend maar al snel werd het steiler. We kwamen natuurlijk van zee niveau en gingen toch weer een aardig stuk de Apennijnen in. Vlak voor de eerste echt klim naar Potenza Picena was een bar en daar hebben we met nog iemand uit de groep nog even flink ontbeten. De klim die volgde was erg mooi met om ons heen mooie groenen heuvels die op de top bijna allemaal een klein bergdorpje hadden. We besloten in het volgende dorp maar niet te stoppen voor koffie en gewoon door te fietsen. Er volgde een waanzinnig mooie afdaling. Een zeer overzichtelijke weg met mooie bochten die net opnieuw geasfalteerd was. De bus met onze bagage zat achter ons maar kon ons absoluut niet bij houden. Kijk op zo’n manier wordt een mooie klim nog eens extra beloond. Een klein stukje verder op lag de Abbazia San Claudio. Een klooster uit de 5e -6e eeuw, die ergens midden in een dal lag met behalve een laan cipressen totaal niets in de buurt. Een schitterend plaatje!!! Even nog wat geklets met de eigenaren van de bar daar (oh ja er was wel een bar met koffie) en die voorspelde dat het wisselvallige weer nog wel even zou aanhouden. Weer snel verder, want het liep al tegen het middaguur en we zaten nog niet op de helft. Tot de lunch bleef het continu klimmen eigenlijk. Na de pasta was er nog wel veel klimwerk maar er waren weer wat meer stukken berg af. Het bleef die dag mooi weer en de omgeving was zeer aangenaam. Mooie bergdorpjes, schitterende natuur en nog een enorm groot klooster en rustige wegen. Uiteindelijk de laatste afdaling van de dag en toen waren we in het dal dat we zouden volgen tot aan de kust.

Het laatste deel van de tocht was wat saai een lange rechte drukke weg. Onderweg nog een stop gemaakt bij de supermarkt voor wat noodrantsoen en daarna vlug naar de camping. Helaas stonden we op een achteraf veldje van de camping ver weg van het dorp. Wel lag de camping direct aan het strand maar aangezien we pas rond zes uur op de camping waren was het niet echt meer aantrekkelijk om nog naar het strand te gaan. Zeker gezien het feit dat het weer nog steeds onrustig was en het ’s avonds dus flink afkoelde. We zijn nog wel even op het strand wezen kijken. Mooie hoge golven door het onrustige weer. Het strand was wel al helemaal verlaten. Toch vreemd voor de maand augustus in Italië. Bij de campingwinkel nog wat eten en drinken ingeslagen voor de volgende fietsdag. Wederom simpel maar heerlijk gegeten en daarna terug naar het achteraf veldje en vroeg naar bed. Een gedeelte van de groep dacht daar anders over en kwam midden in de nacht al lallend de camping weer op. Iedereen zijn eigen vakantie zullen we maar denken….

De 6e etappe ging van Porto San Giorgio naar Sarnano. We reden het eerste gedeelte dezelfde drukke weg als de avond ervoor. Zodra we van de weg afzouden gaan zou een lange steile klim beginnen van 8,5 kilometer. Dit keer geen vergezichten of pittoreske dorpjes maar alleen groen om ons heen en inderdaad flink zwaar trappen zonder enige onderbreking. Boven aan de klim kon je nog verder door klimmen naar Monterubbiano. Er was ons gezegd dat daar het enige café was voor die dag maar we geloofden dat niet zo dus wij zijn door gereden naar Petritoli. In de afdaling van deze klim was behoorlijk steil dus dat ging weer rap. Wel konden we nog een aantal mensen van de groep naar boven rijden over de we die wij naar beneden gingen. Niet zo goed de route gelezen of toch iets te laat naar bed gegaan. Later spraken ze weer nog en natuurlijk hadden ze de route juist anders gepland en waren ze zeker niet verkeerd gereden. Alhoewel andere mensen uit de groep toch echt beweerde dat er behoorlijk zware discussies waren ontstaan over de te nemen weg. Wederom zullen we maar denken, iedereen zijn eigen vakantie. In Petritoli bleek gewoon ook een bar te zijn en net als bijna alle plaatsjes was dit ook een mooi oud middeleeuws stadje. Heerlijk zoetje broodjes gegeten en gezellig gebabbeld met de mensen in de bar. Echt een gezellige Italiaanse bar inclusief geschenkverpakking met chocolade, bijzonder koffie kopjes te koop en allerlei soorten sapjes en zoete broodjes. Het uitzicht was ook vanuit dit dorp erg mooi. Het landschap begint in deze omgeving langzaam aan te veranderen. Waar we tot nu toe gereden hadden was een soort hoog heuvellandschap. Zeg maar de heuvels van Toscane uitvergroot met veel schilderachtige stadjes boven op de heuvels. Vanaf hier werden de heuvels steeds hoger en ruiger. In de verte kon je Monte Sibbelini al zien liggen. Hoge donker blauwe bergen, die we later deze vakantie ook nog over moesten vliegen.. euh fietsen. De huizen langs de weg werden ook steeds kleiner en ouder, opgebouwd uit het donkerbruin tot grijs gesteente uit de bergen eromheen. Maar waar waren we ook al weer gebleven met fietsen ooh ja bij de koffie pauze. Weer verder dus over wegen die iets smaller en iets steiler waren geworden. Over steeds smaller wegen met vergezichten die steeds indrukwekkender werden. We kwamen bij het dorpje Monsampietromorico. Een plaats met zo’n naam moet toch wel iets bijzonders zijn. Dat was het dan ook. Alhoewel het misschien niet eens een plaats genoemd kan worden. Twee geplaveide straten die samen kwamen in een soort trap/ steile helling met daarachter een plein, daaromheen een muur van huizen. Dit alles was gelegen op een uitloper van de bergen die niet meer dan 50 meter breed was en misschien honderd meter lang. Alsof je op een soort middeleeuwshof bent uitgekomen. Het was geheel bewolkt dus ook nog tamelijk donker daar in het dorp. Een heel bijzondere sfeer. Je kon er leuk rondje rijden om dan vervolgens weer op de doorgaande weg te komen. Zo einde Monsampietromorico dan gaan we maar weer verder. Op naar Belmonte Piceno daar zouden we een plekje zoeken om te lunchen. Net als alle plaatsen in de Marche lag ook deze plaats boven op een heuvel. Weer klimmen dus. Eenmaal in het dorp moest je over kinderkopjes tussen hoge herenhuizen nog verder naar boven in een soort spiraal. Nog een rondje en nog een rondje en nog een rondje en dan denk je dat je er bent en dan maak je nog een rondje rond het centrum van de stad. Dit centrumpje bleek uiteindelijk een plein te zijn met alleen een bar en geen ristorante. In de bar gevraagd of ze misschien iets te eten hadden. Ze hadden echter alleen maar een voorverpakt broodje en verder niets. Inmiddels zal wel duidelijk zijn uit de voorafgaande tekst dat we daar geen genoegen meenamen. Andere mensen uit onze groep zaten wel daar op het terras te lunchen maar wij gingen nog even verder. De afdaling dan maar weer genomen en onderaan kwamen in het plaatsje Servigliano. Dit moet vast een oude leger plaats geweest zijn. Het centrum was geheel ommuurd maar niet rond of achthoekig zoals meestal maar compleet vierkant en in dat vierkant waren weer alle straten in een vierkant. Er was blijkbaar net en feest geweest want in het vierkant waren allen huizen (die eruitzagen als oude barakken) versierd met vlaggen en schilden. In dit plaatje vonden we een hotel met een groot restaurant en daar besloten we dan maar te eten. Het was nogal een deftige tent met allemaal mensen in zeer nette kleding die zeer exclusief zaten te eten. Daar kwamen wij dan in ons fiets kloffie nogal bezweet en met tassen met spullen binnen zetten. Gelukkig waren we welkom en konden we er heerlijk eten. Midden in de zaal stond een enorm grote openhaard te branden en daarvoor werd vlees geroosterd op een spit. We hielden het toch maar bij een eenvoudige pasta omdat er nog een aantal zware klimmen zouden volgen. Er werd in die zaak met flink grote rollen geld betaalt daar, maar we zullen maar denken dat dit de normaalste zaak van de wereld is. Na deze toch een beetje vreemde lunch volgde de Penna San Giovanni pas. Van tevoren hadden de deskundigen uit de groep berekend dat dit wel niet zo’n zware klim was want zoveel km en zoveel hoogte verschil. En natuurlijk is altijd elke klim volledig gelijkmatig en kan het niet zo zijn dat de klim rustig begint en daarna steiler wordt of dat er ergens halverwege de klim misschien nog een afdaling in zit. Nee, ben je mal de deskundigen waren het er over eens deze klim was lang niet zo lastig als dat onze begeleiding had beweerd. De klim bleek inderdaad zeer rustig te beginnen met nog wat stukken die toch echt nog naar beneden liepen en daarna begon pas de echte klim. Zeer steil zonder onderbreking. Continu op de trappers zonder pauze anders stond je direct stil (moet wel bijgezegd worden dat we nog steeds op de best wel zware hybriden reden waar je helaas bijna niet mee kunt aanzetten). Na 9.6 km zeer zwaar ploeteren kwamen we dan toch eindelijk boven waar we een fruitpauze namen. Vanuit San Giovanni keek je op het massief van de Monti Sibellini waarboven zich een enorm onweer had gevormd. Dit onweer zorgde ervoor dat de bergen er nog donkerder uitzagen als dat ze normaal al zijn. De pauze toch maar kort gehouden omdat het onweer er niet al te best uitzag. Het begon steeds kouder en donkerder te worden maar de echte regen en het onweer leken nog ver weg. Dus steeds iets sneller fietsen om het slechte weer voor te blijven en bovendien hadden we gehoord dat het feest was die avond in Sarnano dus we wilden wel op tijd aan zijn. Helaas, helaas het lukt ons niet om de bui voor te blijven. Net voor bij het plaatsje Gualdo op 13 km van Sarnano begon het te stortregenen. Nog net niet zo erg als de bui in Antwerpen met Zwijndrecht- Zwijndrecht, maar genoeg om flink te balen. De regen hield ongeveer een kwartier aan en er stond ook een flinke wind. Dit alles midden in een afdaling regen, bladeren en modder overal om ons heen. Dit maakte het toch ook wel weer een uitdaging om nu nog zo snel mogelijk naar beneden te gaan. Bovendien was blijven trappen ook wel nodig om het niet te koud te krijgen. De bui hield op maar het bleef koud en onheilspellend donker. We bleven dus flink vaart maken en zo kwamen we dan bij de laatste klim naar Sarnano. Ook dit plaatje zag er weer schitterend uit. We zouden echter die avond terug gaan om bij het middeleeuwse feest te gaan kijken, dus we gingen verder naar de camping. Wel zagen we de voorbereidingen van het feest al. De huizen waren versierd overal hingen vlaggen en de meeste mensen liepen in middeleeuwse kleding. Het zou vast een leuke avond worden. Het bleek nog een flink stuk naar de camping dus toen we aankwamen hebben we direct gevraagd of er een manier was om bij het dorp te komen voor de feestelijkheden. Er bleek geen vervoer richting het dorp te gaan. De campingeigenaar bood aan ons te brengen. Even snel de tent opgezet en ons gewassen. Het was weer gaan regen en toen begon het te plenzen en nog harder te regenen. De hele camping stond ondertussen blank en overal liepen grote modderstromen over het terrein. Gelukkig stond onze tent goed en bleef daar alles droog. Niet slecht voor onervaren kampeerders. De regen was zo erg dat het feest in het dorp ook niet doorging wat wel een teleurstelling was. We moesten echter toch iets eten en op de camping was dat die avond niet mogelijk door een bierfeest en het slechte weer (we hebben wel eens betere smoezen gehoord om klanten niet te helpen!). Gelukkig wilde de camping eigenaar ons nog steeds wel even naar het dorp brengen. Daar bleken de restaurants allemaal vol te zijn dus uiteindelijk kwamen we door en door nat in een soort snackbar/ pizzeria. De pizza daar smaakte voortreffelijk maar dat kan ook best de honger of de kou geweest zijn. Daarna de camping gebeld of ze ons weer konden halen. Door de stomende regen en de beslagen ruiten was het nog een zeer spectaculaire rit om terug te komen. Moe, koud en nat kwamen we toch weer heelhuids terug. Het is die nacht niet meer droog geworden. Onafgebroken regen, plenzen en gieten. Heerlijk zo’n vakantie in Italië in augustus. 

Zo dat waren dan weer 5 A4tjes en nog is onze vakantie niet afgelopen.
Wordt maar weer vervolgd dan.

Saluti Anne Marie