Slider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslideheader_Baleco.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_AALease.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_SaniDump.jpgslideheader_ppw_2019.jpgslideheader_McDonalds.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgBaleco2014_crop.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslideheader_Plieger.jpgslideheader_MagnaCura.jpgslideheader_MedPlus.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgslideheader_Ames.jpgIMG04969_nwSite.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_Rogelli.jpg
LogoDTCdeMol klein

Geen copy voor het clubblad dat is treurig. Ik ben er trouwens geen voorstander van alleen informatie en/ of copy op de website te plaatsen. Ik blijf een clubblad mooi vinden is voor een vereniging en bovendien neemt het iets makkelijker mee als je het ergens onderweg een keer wilt lezen. Als je dan een clubblad hebt, dan moet er wel iets in komen te staan. De enige die dat kunnen doen zijn de mensen die fietsen bij de vereniging. Maar waarover schrijf je dan….

Nu zou ik weer een verhaal over de Molentocht kunnen gaan vertellen (weer omdat Eveline en ik al een aardig tijd trouw voor het clubblad geschreven hebben in het verleden). Ik zou kunnen zeggen, waar waren alle molleden nou weer bij de tocht of ik zou kunnen vertellen dat we langs veel molens zijn gekomen. Dat de sfeer als vanouds goed was en het tempo prima dat we iets meer zon leuk gevonden zouden hebben maar dat het droog en windstil was dus dat we eigenlijk niet mogen klagen. Zeker als je bedenkt dat deze zomer de boeken in gaat als de slechtste in meer dan honderd jaar. Ik zou kunnen vertellen dat er 123 deelnemers waren en dat de meerderheid van buitenaf kwam. Dat er weer goed gepijld was en de koffie (cappuccino, thee, chocolademelk etc) best smaakte onder de Linde. Dit is echter voor alle trouwe leden geen nieuws. Waarover zouden we dan eens een stukje kunnen schrijven. Over onze vakantie? Het was tenslotte een fietsvakantie. Sinds een jaar of 4 gaan Eveline en ik op fiets vakantie. Na Andalusië (Spanje), Marokko, Puglie (Zuid-Italie) en Alentejo (Portugal) gingen we dit jaar naar le Marche (Italië).

De Heenreis.
Een kampeer reis met een groep. Je zou er met de bus heen kunnen maar dat wilde ik mijn rug niet aandoen dus we hebben besloten op eigen gelegenheid met het vliegtuig en de trein te gaan. We zouden dan op vrijdag aankomen en de groep op zaterdag. Aangezien onze tent met de groep mee zou komen zochten we nog een slaapplaats voor de eerste nacht en die vonden we in een piepklein maar o zo leuk hotelletje op Isola Maggiore midden in het Trasimeno meer. Vliegreis geboekt, hotel geregeld we konden op pad. De reis naar Rome vliegveld verliep voorspoedig en ook van het vliegveld naar Rome Termini (centraal station) verliep zonder problemen. Op het station genoten van een Italiaanse lunch en vervolgens naar het spoor gelopen waarvandaan onze trein zou vetrekken. We waren wat vroeg maar er stonden toch al wat mensen. Toen het tijd werd dat we zouden vertrekken was het aardig druk geworden, maar er was nog steeds geen trein. Na een uur wachten nog geen trein en zo langzamerhand begonnen we toch het vermoeden te krijgen dat er ergens misschien iets niet klopte. Uiteindelijk kwam er dan toch een trein en we zijn ingestapt maar in vetrekken deed hij niet. Toen die trein dan uiteindelijk wel vertrek reed hij stapvoets. Na een paar uur rijden (kruipen) begonnen we ons zorgen te maken over de aansluiting. We moesten nog een keer overstappen en met de boot naar het eiland en om half acht zou de laatste boot gaan. Na een lange lange treinreis (die wel erg mooi was). Kwamen we aan in Tolentino waar we zouden moeten overstappen naar Tuoro sul Trasimeno maar helaas was de laatste trein al vertrokken. Er gingen geen bussen maar er zouden wel taxi’s zijn. Na drie taxi’s gebeld te hebben bleek dat de locale taxi chauffeurs het te laat vonden en buiten bedrijf waren voor de dag. Op het station adviseerde ze ons om taxi uit een nabij gelegen stad te bellen. Inmiddels waren er nog meer toeristen gestrand op het station en er bleek maar 1 taxi te kunnen komen. Eveline zag bij het station een Nederlandse auto staan en besloot de man in die auto te gaan vragen of hij ons een lift kon geven naar het meer. De chauffeur moest naar dezelfde plaats als wij en vond het niet vervelend om ons mee te nemen. Onze taxi hebben we aan de engelse toeristen gegeven die naar een bruiloft moesten en zo toch nog op plaats van bestemming konden komen. Onderweg naar het meer vertelde we onze chauffeur dat we waarschijnlijk ook de laatste boot naar het eiland gemist hadden. Waarop hij ons vertelde dat hij een vriend had die een kleine boot had die ons wel over zou kunnen zetten. En zo geschiedde. De laatste boot was inderdaad al weg en we konden inderdaad met het rubbermotorbootje naar de overkant. Onze tassen pasten er net op maar het was een originele manier om naar de overkant te komen. Zo tegen zonsondergang stonden we op Isola Maggiore. Waarover ging dit stukje ook al weer? Oh ja over fietsen nou nog even niet. Eerst onze tassen op de hotelkamer gegooid en gegeten. Daar waren wel aan toe. Na het eten nog een korte wandeling gemaakt een daarna na bed. Het was een lange lange dag geweest. De volgende dag zou de groep aankomen op de camping. Wij besloten de ochtend op het eiland te blijven en daar rustig rond te kijken en daarna terug te varen naar de camping. Nog een mooie rondwandeling gemaakt de rest van de ochtend rond gehangen op het plein en toeristen bekeken daarna nog een lunch en terug gevaren naar het vasteland. De groep bleek wat vertragen te hebben en was nog maar net aan gekomen en nog bezig met tent opzetten. Onze tent en fietsen waren met de bus meegekomen. De fietsen bleken splinter nieuw te zijn dus dat was een mooie meevaller. De tent bleek 2-persoons ipv 3-persoons. Dat was even een tegenvaller maar onze gids zou het gaan regelen en wij hadden tenminste een tent niet iedereen had zoveel geluk. De tent was in een paar minuten opgezet, voor een stel niet kampeerders was dat toch niet gek.

Fietsen (week 1)
Dan maar eerst even de fiets uit proberen. Daarna dan toch eindelijk maar eens gaan fietsen, want waarover ging dit stuk(je) ook alweer ..oh ja over fietsen in Italië. Vanaf het meer zijn we naar Tuoro gereden (check www.google.nl om te weten waar dat is J ). Dit was een aardig klimmetje om zo mee te beginnen. De fietsen bleken behalve nieuw ook bijzonder goed te zijn, daar zouden we de komende weken veel plezier aan hebben. In Tour kwam wij een barretje tegen en ja dan moet je natuurlijk even stoppen. Op het terras zaten een aantal vakantiegangers met een fiets. Zij hadden dezelfde reis als wij gingen doen net afgerond hadden. Zij vertelden dat het een mooie reis was en dat vooral de rondrit bijzonder mooi moest zijn. Ze vertelden ons ook dat het een lichte 5-tandwieltjes / sterren rit was dus het zou echt vakantie vieren worden. De eerste nacht op de camping was het al opvallend fris en hebben we de tent dicht moeten doen om het niet te koud te krijgen. Opvallend voor augustus in Italië! De volgende ochtend was het echter stralend weer en na het afbreken van de tent konden we op pad. We reden van Tuoro sul Trasimeno naar Citta’ di Castello. Deze etappe was og volledig in Umbrie. De start was weer dezelfde klim door Tuoro van in totaal 7 km en aan het einde van de klim was een barretje en ja daar moet je dan even stoppen voor cappuccino. De rest van onze groep vond dit te vroeg om te stoppen, maar volgens mij is het nooit te vroeg om te stoppen voor cappuccino. De bar had een leuk terras vanwaar je uit keek op het Trasimeno meer. Er zijn slechter plekken om te stoppen zullen we maar zeggen. Er volgde een aardige afdaling en daarna kwamen we door een dal met voornamelijk tabak plantages. In dit dal kwamen een grote groep fietsers; tegen jong en oud. Zowel op racefietsen als op gewone fietsen en iedereen was even vriendelijk. Fietsen is blijkbaar erg populair in die omgevening. In het dorpje Niccione (31km) nog even wat gedronken en daarna begon de volgende klim van iets meer dan 6 km. Bovenaan de klim lag het oude plaatsje Montone en we vonden daar een leuk plekje voor een bordje pasta. Even uit de zon en ontspannen heerlijke genieten van de Italiaanse keuken. Na het eten zijn we het stadje in gelopen het was nogal stijl met hier en daar trappen dus we hadden de fietsen maar even laten staan. Na een korte wandeling toch maar weer op de fiets gestopt. Van Montone naar beneden was een steile afdaling het uitzicht was misschien niet zo spectaculair maar de snelheid die je kon maken was zeker leuk. Er volgde een lange weg door een bijna verlaten dal met om je heen alleen maar groen en hier en daar een boerderij. Vervolgens in Pietralunga een laatste pitstop gemaakt. Het laatste deel van de etappe zou het zwaarste zijn hadden we gehoord dus nog wat extra water mee en we konden op pad. Inderdaad bleek de klim die volgde loodzwaar te zijn. Zeker als je bedenkt dat het 38 graden was en er bijna geen schaduw was. De omgeving was wel mooi maar door de hitte en de zwaarte van de klim zou je dat bijna vergeten. Helaas volgde er geen snelle afdaling omdat het te stijl was en de bochten te scherp. Het dal waar we in uitkwamen was echter zeker wel de moeite waard. Uit eindelijk kwamen we in Citta’ di Castello onze eindbestemming van die dag. Helaas lag de camping op een heuvel net buiten het stadje. Dus nog eens drie kilometer klimmen en de eerste etappe van bijna 95km zat er op. Het was een zware dag maar de omgeving maakte het zeker de moeite waar. Op de camping bleek, dat we nu ipv een nieuwe 2 persoonstent, nu een gebruikte 2 persoonstent hadden. Een hele vooruitgang dus. We konden in elk geval slapen na een heerlijke maaltijd in het restaurant. De volgende dag gingen we van Cita’ di Castello naar Urbino. ’s Ochtends zijn we eerst het stadje ingereden om daar wat rond te kijken om vervolgens op pad te gaan. De eerste klim kwam na 6 km, Bocca Serriola. Dit was een mooie geleidelijke klim met in eerste instantie een mooi uitzicht op Citta’ di Castello en vervolgens vooral veel mooie natuur. Halverwege de klim weer even gestopt voor koffie en limonade en een kletspraatje met de eigenaresse van de bar, terwijl we uit keken over het mooie glooiende landschap. De van de klim lach op 23km (730m hoogte). De afdaling was schitterend de bergen/ heuvels om ons heen werden steeds hoger en groener en het was er doodstil. Onderweg kwamen we nog door het mooie dorpje Apecchio en in Piobbico hebben we een heerlijk pasta lunch op. Het was ondertussen behoorlijk warm geworden dus even op het terras in de schaduw was best aangenaam. Direct na de lunch volgde weer een klim het dorpje uit. Bovenaan deze klim had je een mooi uitzicht of het heuvellandschap van de Marche. In de afdaling lag slecht asfalt dus volluit naar beneden was niet mogelijk maar we konden toch nog behoorlijk wat snelheid maken. Onderaan kwamen we in het oude stadje Urbania. Je bent toch op de fiets dus is het makkelijk om even dwars door het stadje te rijden. Mooie smalle straatjes, oude huizen met een zee van bloemen voor de deur leuke kleine pleintjes en een schitterend Palazzo Ducale. Mocht je in de buurt zijn dan is Urbania zeker de moeite waard. Na nog een terrasje begonnen we aan de volgende klim. ’s Ochtends was ons verteld dat het begin van de klim op het begin van Alpe D’Huez leek. Nu hebben wij die nooit gereden dus het zei ons niet zo veel het zal wel stijl zijn….. En dat was het inderdaad de eerste haarspeldbochten waren bijna niet door te komen. De klim lag ook nog echt in een kom waar de hele dag de zon opgestaan had en je reed tussen manshoge verdroogde zonnebloemen. Het was er dus ook nog snik heet alsof je in de zonnebloemolie gebakken werd. Iets verder in de klim kwam er gelukkig wat wind. Het werd ook iets minder stijl, wat de klim wel wat aangenamer maakte. Bovenaan helaas geen afdaling maar een lange weg over de heuvelrug richting Urbino. Vervolgens zijn om de stad heen gefietst, wat erg indrukwekkend was. Urbino is een oude universiteitstad met een Palazzo Ducale wat enorm groot is. Dat is weer eens wat anders dan langs molens fietsen. Nog een korte afdaling en daarna de laatste klim richting de camping. De camping had een schitterend uitzicht op de stad. De volgende dag was een rust dag die hebben we in de stad doorgebracht en om toch wat beweging te hebben zijn we terug gelopen naar de camping (na ons avond eten was de laatste bus richting camping al vertrokken J ). De volgende dag zagen we toen we uit onze tent kwamen dat het er grote mistflarden door het dal zweefden. Een heel mooi plaatje van Urbino in de mist maar niet zo’n goed voorteken. Snel ons ontbijt op en spullen opgeruimd om op pad te gaan voordat de regen zou komen. Het eerste gedeelte van deze rit ging weer over een heuvelrug. Licht glooiende weg wat wel prettig is om mee te beginnen. De lucht was helaas loodgrijs en het zag er zeker naar uit dat we regen zouden gaan krijgen. Vanaf de heuvelrug reden we een bos in. Inmiddels was het inderdaad gaan regen. Hoe verder we in het bos reden hoe harden het ging regen, totdat het op het laatst echt stort regende. Ergens in het bos kwamen Marlies een van onze reisgenoten tegen. Ze had een lekke band en wist niet goed hoe die te vervangen. Dus we zijn gestopt om haar te helpen. Op dat moment waren we toch al door en door nat. Met onze plakspullen want die van Marlies waren te oude hebben we geprobeerd te plakken maar door de stortregen lukt dit niet. Ondertussen was nog iemand uit onze groep gestopt en hij had een reserve band bij zich. Die hebben we er maar in gestopt en zijn door gereden. Het kwam nog steeds met bakken uit de lucht en we wisten dat er een steile afdaling van 20% zou volgen. Gelukkig was dit weer een brede weg maar het was wel continu remmend naar beneden. Het leek wel of de weg 1 grote waterval was. Beneden lag het plaatsje Fossombrone waar we een bar gezocht hebben om te schuilen een beetje wam te worden en een binnenbandje voor Marlies te kopen. Met papier op het toilet een beetje geprobeerd om ons af te drogen en in de sport zaak aan de andere kant van de straat nog een droog shirt gekocht. Na 2 koppen cappuccino en wat heerlijk broodjes, leek het toch eindelijk iets minder hard te gaan regen. We besloten weer verder te gaan. Toen we over de middeleeuwse brug het stadje uitreden was het droog en kwam de zon er weer door. Het volgende gedeelte van de rit was continu heuvel op heuvel langs leuk ommuurde dorpjes met vergezichten over heuvellandschap met grote onweerswolken boven elke heuvel die we zagen. In Barchi zat de rest van de groep koffie te drinken. We hadden wel rond gekeken in dit oude dorpje maar besloten door te rijden naar Mondavio. Het onweer was weer heel dicht bijgekomen en wij wilden graag warm eten. In Barchi was geen restaurant te vinden, daarom wilden we proberen om een eetgelegenheid in Mondavio te vinden.  Mondavio bleek een fantastisch mooi stadje te zijn met kleine steegjes vol bloemen een middeleeuws plein een mooi fort. Dit zagen we echter pas 2 uur laten want tot die tijd hebben we in een restaurant zitten schuilen. Dit was echter geen straf want het eten was heerlijk. Na de stadswandeling zijn we toch maar weer op de fiets gestapt. De zon scheen weer volop en het was een aangename temperatuur. We gingen op we naar het volgende ommuurde stadje Corinaldo. Net als alle andere stadjes was dit ook weer een bijzonder plaatsje. We waren nog erg vroeg dus ook hier maar even gestopt om wat te drinken en te genieten van de sfeer. Er volgde een leuke afdaling en aan het eind van de afdaling lag een schoenenwinkel die uit verkoop had. Tja, het is vakantie dus een beetje shoppen hoort er ook bij. De winkel ging pas om 4 uur open dus even pauze in de zon. Geld op, op naar de laatst klim richting Ostra. De klim was enorm steil en naar een dag lang fietsen met een gedeelte door beesten weer was dat niet echt grappig. Bovenaan de klim lag Ostra. We reden langs de stadswallen en net voorbij het oude centrum lag onze camping. Een gezellige camping met mooie olijfbomen om de gazons heen. De tent was snel opgezet en daarna gaan douchen want we waren behoorlijk smerig geworden door alle regen onderweg. Helemaal weer schoon zijn we daarna de stad ingegaan. Eerst om wat rond te kijken en nog wat inkopen te doen en daarna nog een goed restaurant gezocht. Niet al te laat terug naar de camping terug gegaan en maar vroeg naar bed. Helaas kwam er van slapen niet veel want de hele nacht kwam het met bakken uit de lucht. Behalve de herrie van de regen die je wakker houd, blijf je ook de hele nacht denken of het de volgende dag ook zo hard zal regen. Wanneer je er aan denkt dat je een hele dag fietsen in de stortregen voor je hebt slaap je ookniet zo rustig.

Wordt vervolgd…

Nieuwsgierig geworden naar hoe het er nou echt uit ziet in De Marken en het deel van Umbrie waar we gefietst hebben, dan kun je de foto’s bekijken op de volgende website: http://uk.pg.photos.yahoo.com/ph/ampverj/my_photos Le Marche is de vakantie beschreven hierboven. 

Saluti Anne Marie