Joop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgIMG04969_nwSite.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgslideheader_Plieger.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgBaleco2014_crop.jpgslideheader_MedPlus.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslideheader_MagnaCura.jpgslideheader_ppw_2019.jpgslideheader_Baleco.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_Rogelli.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_McDonalds.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_SaniDump.jpgslideheader_AALease.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgIMG05049_nwSite.jpgDeMol_JanJongman_01.jpg
LogoDTCdeMol klein

Zes uur. De stem van een Belgische dame huppelt de slaapkamer binnen en begint te vertellen over de voordelen van gratis openbaar vervoer in Mechelen. Waarom staat die wekkerradio nou al weer weken op een Belgische zender? Een windvlaag met bijbehorend regengekletter op het zolderraam brengt me terug naar 21 mei 2006: de Abdijentocht. Ik sla het dekbed van me af en zet vlug de wekkerradio uit. Als ik zachtjes de slaapkamer verlaat hoor ik dat mijn vrouw zich omdraait en half wakker wordt. “Waar je zin in hebt met dit weer” lispelt ze en valt weer in diepe slaap, precies op een moment dat de regen wel heel nadrukkelijk tegen de ruiten klettert. Even (heel even maar!) overweeg ik om er “gewoon” weer naast te kruipen.

Als ik aankom op het parkeerterrein staan er welgeteld 4 wagens (inclusies de volgwagen) en 4 mensen onder één grote paraplu. Aangezien ik zelf ook met de auto ben, zijn logistieke problemen uitgesloten: gewoon inladen en rijden. Maar dan heeft Gerrit een verrassing: geen Abdijentocht zonder de ‘Stadspolderproloog’. Schoenen en helm vergeten, of we even langs zijn huis willen rijden. Enfin, alle auto’s naar Gerrit’s huis, waar fietsen en mensen over 3 auto’s worden verdeeld. Daarna plankgas (in de materiaalwagen betekent dit gezien de wind 100 km p.u.) richting Tilburg, waar de rest van het molpeloton ons opwacht. In totaal zijn we met 12 personen en is de regen opgehouden.

De tocht is zonder meer schitterend. Deels over Nederlandse, deels over Belgische bodem, trekt een keur aan landschappen voorbij: polderlandschap, bos, meertjes (met heel veel vogels) en een stuk heide. Afwisselender hadden ze het niet kunnen maken. Bovendien: hele stukken zijn autovrij en dat alles met een “bewolkt zonnetje”, geen spatje regen, en heel veel bomen om ons uit de wind  te houden. Start, finish en pauze zijn in een Abdijenklooster (erg apart) en (heel toepasselijk) na afloop is er een fles trappistenbier als beloning. Het tempo mag –zeker na de pauze- stevig genoemd worden. Aangezien dit na een week of 3 weer mijn eerste tocht op “Molsnelheid” is (ik heb vanwege een knieblessure wat rustiger aan gedaan) was ik van tevoren erg benieuwd hoe het lijf zich zou houden. Het blijkt allemaal erg mee te vallen. Van de knie nauwelijks last (ook niet als de snelheid boven de 30 uitkomt) en de goede zorgen van Theo doen me goed: “niets forceren en probeer vooral uit de wind te blijven” is zijn advies, waarbij hij regelmatig de daad bij het woord voegt en voor mij aan de “goede” kant gaat rijden. Ook dat is fietsen bij de Mol!

Vlak voor de finish komt Gerrit naast me rijden en krijg ik een paar enorme schouderkloppen: leuk dat ik vandaag ben mee gegaan enne…..of ik handig ben met de computer?
“Gaat wel”
“Wel eens een pen gehad”
“Ja…maar eh….wat heeft dat met mijn computervaardigheid te maken”
“Wel eens De pen gehad”?
“Dé pen”???
“Ja, gewoon, een stukkie schrijven voor het clubblad”.

Eenmaal thuis voel ik wel dat ik de afgelopen weken op een lager pitje heb getraind. Een warm bad lijkt me dan ook hemels. Ik beloof vrouw en dochter na het bad de keuken in te duiken (mijn pasta-sausen worden hoog gewaardeerd door de dames) en laat het bad vollopen. Dan schiet dat flesje trappistenbier in mijn gedachten en daar krijg ik het niet meer uit! Tenslotte (met één been al in bad) besluit ik toch nog even de keuken in te schieten, waarna ik me met fles en glas in het warme water laat glijden. De combinatie bier en bad bevalt uitstekend, totdat ik uit het bad op sta: ik heb het gevoel dat ik mijn lichaamsgewicht aan lood in mijn bovenbenen heb zitten! Op weg naar de kledingkast kom ik mijn bed tegen en ik kan de verleiding van die nieuwe dekbedhoezen (lekker zacht!) niet weerstaan: ik moet er even op gaan liggen…………………………
en voor ik het weet droom ik dat ik door een bos fiets. Er komen allemaal vogels uit de bomen die in mijn haar pikken. Hoe kan dat nou, denk ik nog, ik heb toch een helm op………..……..
langzaam wordt ik wakker, een vage geur van pastasaus in mijn neus, de hand van mijn dochter die me door mijn haar streelt. Shit, ik had beloofd te koken!!! Ik kijk mijn dochter aan en ik zie een twinkeling in haar ogen: “Mamma vraagt of deze supermol komt eten”? Ze schiet in de lach en ik weet: het ‘niet-koken’ is me vergeven!! 

Ardwil Goedegebuur