OverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgslideheader_Baleco.jpgslideheader_MedPlus.jpgslideheader_McDonalds.jpgslideheader_AALease.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgslideheader_Rogelli.jpgslideheader_MagnaCura.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_Ames.jpgIMG05065_nwSite.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslideheader_ppw_2019.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_Plieger.jpgIMG04969_nwSite.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgslideheader_SaniDump.jpgBaleco2014_crop.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpg
LogoDTCdeMol klein
 

Twee boekjes geleden deed Peter Overduin een oproep met de vraag of er nog Mollers waren die met hem de Mont-Ventoux op wilden fietsen, dit met als doel, geld ophalen voor de kankerbestrijding. Deze actie zou moeten plaats vinden op 09-09-09,genaamd ven2-4cancer, oftewel de Ventoux 4 keer beklimmen alleen of in teamverband. Nou stond mijn vakantie al gepland en geboekt voor augustus, maar na overleg met het thuisfront kon dit wel wat worden ingekort. Peter was helaas net na het uitkomen van het boekje voor 4 weken op vakantie gegaan dus tegen de tijd dat ik hem te pakken had was het eind juli. Na 1 telefoontje was besloten dat ik mee zou doen en ik gaf mij op bij de organisatie, officieel was de inschrijvingsdatum al voorbij, maar dit was gelukkig geen probleem. Wel moest ik de toezegging doen dat ik mijn best moest doen voor minimaal 500 euro aan sponsorgeld, met slechts twee weken te gaan naar mijn vakantie en daarna nog twee weken tot aan 09-09-09 leek mij dit een zware opgave.

Ik heb dan ook zo’n een beetje iedereen uit mijn adresboek gemaild dan wel aangeschreven. Ook deed ik een oproep in het clubblad. Wat er toen gebeurde had ik nooit durven dromen, van alle kanten werd er gedoneerd, de teller stond al binnen twee weken op 346 euro. Bij terugkomst van vakantie stond de teller op 1257 euro, op 09-09-09 belde mijn vriendin op met de mededeling dat er al 1937 euro opstond en de laatste stand is nu 2230 euro. Ik zag tussen de namen op de afschriften ook een aantal namen van molleden staan en ik wil jullie langs deze weg daar heel hartelijk voor bedanken, het is werkelijk fantastisch. Bij Peter, die werkzaam is bij de politie zuid-holland-zuid hadden zich inmiddels nog 4 collega’s aangemeld en met zijn zessen zouden wij een team vormen. De politie stelde een bus met grote aanhanger en een personenauto beschikbaar met daarbij een europatankpas en geld voor de autoroute, zodat wij geen kosten hadden.

Op maandag 07-09-09 zijn wij vertrokken om vijf uur in de ochtend en na een voorspoedige reis arriveerden wij om half zeven s’avonds op de camping in Carpentras. De Ventoux stond majestueus te glimmen in de zon,afwachtend, uitdagend maar bovenal imponerend. Dinsdag zijn wij een fietstochtje wezen maken van om en nabij de 60 kilometer, de bedoeling was omal een keer vanuit Sault de Ventoux te gaan beklimmen,echter door een duistere reden waren enige teamleden niet erg lekker, waaronder ik, overgeven, diarree, dus zijn wij vanuit Bedoin een klein stukje begonnen aan de klim tot aan het beruchte bos. S’avonds knapten wij aardig op maar werd de volgende ziek.

Woensdag 09-09-09.
Vandaag is de dag, om 4 uur opgestaan, om half 5 ontbeten en daarna de auto ingegaan om naar Bedoin te rijden. De bedoeling was om de eerste keer de berg vanuit Bedoin te beklimmen, daarna af te dalen naar Maulacene om vervolgens de berg vanaf die kant zoveel mogelijk te beklimmen. De start stond gepland om 06.09 uur en we moesten van de organisatie dan ook allemaal verlichting op de fiets hebben. Wij waren in totaal met 77 renners en dit was een prachtig gezicht, al die fietsers die in de donker de berg op fietsen en in het bos verdwijnen. De klim was op alle fronten adembenemend, maar een zonsopgang op de Ventoux moet je een keer meegemaakt hebben. Bovenop stond een busje van de organisatie die de renners ontving met eten en drinken. Na een korte rust ben ik afgedaald naar Maulacene om vervolgens om te keren om weer te gaan klimmen. Beneden had ik een tasje met daarop mijn startnummer en naam waar ik mijn arm- en beenstukken indeed, deze werd vervolgens opgehaald door een motorrijder en die bracht het weer naar boven, zodat je bij de volgende afdaling er weer warmpjes bij zat. Halverwege de tweede klim kreeg ik kramp in mijn bovenbeen en daar word je geen blij mens van kan ik jullie vertellen. Na even gerust te hebben ben ik doorgegaan naar boven en daar weer een pauze genomen. Bij de tweede afdaling stond halverwege een stand met twee sportfysiotherapeuten en deze hebben goed werk verricht. Na een [pijnlijke]massage was ik er weer klaar voor, verder afgedaald, onderaan gedraaid en weer terug naar boven. Ik moet zeggen dat deze derde keer lekkerder ging dan de tweede. Inmiddels was het al dik middag en ik heb nog even overwogen om voor de vierde keer te gaan, maar het koelde zo hard af dat ik er geen heil meer in zag. Een paar bikkels, waaronder twee uit ons team, zijn wel voor de vierde keer gegaan, en deze waren s’avonds rond half acht boven. Twee mensen zijn met onderkoelingsverschijnselen afgevoerd, de rest werd met warme paardendekens ingepakt.

Het meest wat mij altijd bij zal blijven is de saamhorigheid op zo een dag. Niet alleen de renners en hun familie, maar ook de toeristen en fransen die spontaan op je af kwamen, hun verhaal vertelden. Een Nederlandse vrouw zei tegen mij nadat ik had uitgelegd waarmee en waarvoor wij bezig waren; je doet het dus ook een beetje voor mij. Je moet wel van steen zijn als dit je niet zou raken. Het leukste vond ik toch wel een Canadees die boven kwam en abusievelijk werd aangezien voor 1 van ons, hij werd met alle egards ontvangen en de beste man was totaal overdonderd. Wat een ontvangst op de Ventoux dacht hij, koffie soep en fruit. Nadat ik had verteld dat het waarschijnlijk een foutje was, wat overigens helemaal niet erg was, die koffie en die soep zouden ons de kop niet kosten, doneerde hij aan de organisatie terplekke 50 euro. S’avonds hebben wij met ons team nog een klein feestje gebouwd, met bubbels,en om half twee rolden wij in bed. Een hele lange dag vanaf 4 uur s’ochtends, maar wel een bevredigende. Ik ben bijzonder trots op alle teamleden, Peter, Benjamin, Kees, Corne, Jan en ondergetekende, in totaal hebben wij 16 keer de Ventoux beklommen.

De laatste tussenstand stond te teller op dik 70.000 euro voor de kankerbestrijding. Op donderdag zijn wij rond het middaguur weer begonnen aan de terugreis en waren wij om half twee s’nachts in Dordrecht. Na het uitpakken en inladen van de eigen auto’s, afscheid genomen te hebben, ben ik huiswaarts gekeerd waar mijn vriendin wachtte, zij was de hele avond op gebleven. Na het vertellen van mijn belevenissen totaal uitgeput om drie uur in slaap gevallen.

Terugkijkend op het geheel ben ik bijzonder tevreden en trots. Trots, niet op mijn prestatie, maar op het feit dat er zoveel mensen zijn die zich inzetten voor het goede doel, en mensen die mij het vertrouwen schonken door geld te storten. Ook vind ik het heel bijzonder dat zes mensen in zo een korte tijd een team konden vormen, ik kijk met enorm veel plezier terug op de dagen.

Groetjes, Harald van Soest.