slideheader_ppw_2019.jpgslideheader_Rogelli.jpgslideheader_AALease.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgslideheader_McDonalds.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgslideheader_Plieger.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgIMG04969_nwSite.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_Baleco.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_MedPlus.jpgBaleco2014_crop.jpgIMG05049_nwSite.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslideheader_SaniDump.jpgslideheader_MagnaCura.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgslideheader_Ames.jpg
LogoDTCdeMol klein

Hendrik Ido Ambacht, 4 juli 2010.

“Hoe krijgt hij dat nou voor elkaar?” moeten de meesten van jullie gedacht hebben toen jullie gehoord of gelezen hadden dat ik een fietsrit had gemaakt met een wel heel bijzonder mens. Sterker nog; nu, drie dagen later kan ik het zelf amper geloven. Maar goed, het bewijs is er; ik heb Lance Armstrong en zijn Radio Shack team mogen vergezellen tijdens een trainingsrit!!!

Op 1 juli gingen Gaby en ik op pad om te kijken of we bij het Van der Valk hotel in Ridderkerk een glimp konden opvangen van één van onze helden, Lance Armstrong. Het leek me vooral leuk om een foto te maken van mijn Duell terwijl hij tegen een Radio Shackwagen geparkeerd stond. De dag er voor was al gebleken dat het hotel hun zaakjes goed voor elkaar had en er voor gezorgd had dat, afgezien van mensen van de teams, echt niemand, ook geen pers e.d., binnen de hekken mocht. De kans op een glimp van Lance of een foto bij een Shack wagen was dus klein.
Een jaar nadat ik drie keer het boek “Door de pijngrens” van Lance Armstrong had gelezen kregen we te horen dat Gaby borstkanker had. Het boek had op mij al een grote indruk gemaakt maar vanaf dat moment kregen het boek, Lance Armstrong en zijn stichting Livestrong een bijzondere betekenis voor ons. Later hebben we tijdens het criterium van Stiphout allebei een handtekening van hem gekregen. Ik ben geen fanatieke volger van het wielrennen maar het gaan en staan van Lance wordt zeker in de gaten gehouden.
Vlak voor het hotel was een van de mensen van Radio Shack druk in de weer met een wegenkaart. In gebrekkig Engels wist hij te vertellen dat hij bezig was met de voorbereiding van een trainingsrit van the Boss. Hij leek er niet erg behendig in en al snel werd zijn plaats ingenomen door een vriendelijke Belg. Er ontstond een gesprek. Hij vertelde ons dat hij was getipt door het hotel dat ze een rustig traingingsrondje konden maken in de Hoekse Waard. Dat klopt natuurlijk maar daarvoor moest er wel eerst een route worden gevonden naar de Heinenoordtunnel. De route moest ten alle tijden geschikt zijn om met een auto te volgen. Dit voor het geval er materiaalpech zou zijn. Voordat we het wisten zaten Gaby en ik bij de Shack-Belg in de wagen. We voelden ons toen al als een klein kind in een speelgoed winkel. Vooral als we fietsers voorbij reden die ons met grote ogen nastaarden. Het vinden van de route ging prima en op een gegeven moment zei de man naast me; “Het zou handig zijn als er iemand mee gaat die de weg kent. Heb je zin om mee te fietsen?”. Ik kon mijn oren niet geloven en verschillende gedachten schoten door mijn hoofd; NATUURLIJK WIL IK DAT! Maar, kan ik dat wel? Er was me al verteld dat Lance en zijn mannen de dag er voor een zware training op het parcours van Parijs – Roubaix afgewerkt hadden en dat ze daarom een herstelrit van zo’n 80 km wilde maken. Wat kan mij het schelen? Ik doe het natuurlijk! Graag! Vooral de beklimming van de Heinenoordtunnel was een bottleneck. “Als ik ze daar kan bijhouden komt de rest ook wel goed.”
Toen we terug kwamen bij het hotel, moest er nog een tijdje gewacht worden tot alle teamleden er waren met natuurlijk als laatste Lance Armstrong zelf. Toen hij er eenmaal was zaten we al snel op de fiets en in peloton reden we door de hekken het terrein van het hotel af. Andere liefhebbers probeerden direct aan te sluiten. Door de teamleden van Radio Shack werd hen vriendelijk doch dringend verzocht uit het peloton te gaan en achteraan aan te sluiten. Toen ook ik dat verzoek kreeg zei één van de andere mannen “The guy in green is with us, without him we get lost!” (Het groene shirt heb ik onlangs gekregen na het volbrengen van de Drei Lander Giro) Ik voelde me zo trots als een pauw. Het tempo was goed vol te houden en ook Gaby kon tot aan de Heienoord het tempo bijhouden! Vanaf dat moment waren ook de andere liefhebbers gelost. Onderweg naar de Heinenoordtunnel kwamen we veel fietsers tegen die bezig waren met de toerversie van het Grand Départ. Mensen keken hun ogen uit en er werden enthousiaste kreten naar ons gegild. Inmiddels had ik me maar eens voorgesteld aan de man die de rit naast mij fietste; hij bleek Chris Horner te zijn. De sfeer was zeer ontspannen en tijdens het fietsen zaten we wat te keuvelen en grapjes te maken. Zo zei ik dat dit groepje me wel beviel en dat ik het wel leuk zou vinden als we iedere zondag met elkaar zouden trainen. Bij thuiskomst zou Gaby het niet erg vinden om dan een bak koffie voor ons te zetten. Al snel was daar toch de Heinenoordtunnel en het was er ook nog eens erg druk. Het Shack-team liet zich hard naar beneden vallen maar gelukkig kon ik voordat we aan de klim gingen beginnen een goed wiel pakken. Ik ben daar geloof ik nog nooit zo hard naar boven gereden en kon het gekozen wiel blijven volgen. Boven gekomen nam ik opgelucht mijn plaats naast Chris Horner weer in. Regelmatig werd er door de heren gerouleerd. Zo heb ik flink wat kilometers achter Lance gezeten. Ik besefte dat het niet slim was om mijzelf aan hem op te dringen. Het bleef bij korte zinnen en uitspraken als “good morning” en zijn vraag: “How far is it to the hotel?”. Ik meende te merken dat hij dat wel op prijs stelde.
Onderweg besloot Lance dat 80 kilometer te veel was en dat het bij zo’n 40 a 50 kilometer moest blijven. En dus werd de geplande route aangepast. We hebben zoveel mogelijk de doorgaande wegen gekozen maar toen we een keer op de provenciale weg terecht waren gekomen hadden de lokale Bromsnorren hun politie-auto dwars op de weg gezet; wij mochten daar niet fietsen. Nederland op z’n smalst; één van ’s werelds beroemdste teams is in de Hoekse Waard aan het trainen en de lokale boevenvangers willen hen direct het fietspad op jagen. Alsof dat veiliger is… De mannen in de wagen van Radio Shack gingen in gesprek met de agenten terwijl wij al het fietspad op waren gereden. De laatste 6 kilometers werden Chris en ik op kop gezet en mocht ik Lance uit de wind houden. Maar goed, de tijd vliegt als je het naar je zin hebt en voor ik het wist hadden we in iets meer dan 1,5 uur zo’n 50 km op de teller gezet.
Bij terugkomst moesten we ons geduld nog even bewaren maar uiteindelijk zijn we toch met Lance op de foto gegaan. Bij wat Googelen vond Gaby op de website van L’Equipe ook nog een foto van mij tijdens de rit. Samen met het artikel in de krant bewijsmateriaal dat deze droomrit echt gebeurt is. En de foto van de Duell tegen een wagen van team Radio Shack is ook nog even gemaakt.

Jaap Booster