slideheader_McDonalds.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_ppw_2019.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_Rogelli.jpgIMG04969_nwSite.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_MedPlus.jpgIMG05049_nwSite.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslideheader_Plieger.jpgslideheader_AALease.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgBaleco2014_crop.jpgslideheader_Baleco.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgslideheader_MagnaCura.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgslideheader_SaniDump.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpg
LogoDTCdeMol klein

Wat valt je zoal op op zo'n vroege zondagochtend in De Molkantine. Zo een half uurtje voor het vertrek.
De trouwe Co.
De Co die zijn geld telt terwijl de koffiepot langzaamaan zijn werk doet. Zich vult met die voor die tijd zo broodnodige bruine oppepper. Co doet zijn best, altijd hetzelfde humeur en niet van zijn stuk te brengen.
Zonder Co, geen thuiskomen in de kantine.

Koffie klaar, één euro voor de omzet en eentje voor de volgwagen. Op zoek naar een nog leeg tafeltje. HET tafeltje. Dat tafeltje waarvan je weet, dat daarna omringd zal gaan worden door die andere vroegopstaanders. Die met de fiets alvast opgewarmd uit het Slie- of Papendrechtse komen. En dan natuurlijk praatjes voor twee hebben. Ook al zijn het er drie.
Gauw een stoel "reserveren" door je kopje er maar alvast bij neer te zetten. Kan die effe afkoelen. De koffie...
Verder toilet maken, die grote tas, waar van alles inzit wat je telkens toch niet nodig hebt, in de volgauto zetten. Achter het kopje gaan zitten en genieten. Van de koffie en de wederom fantastische verhalen. Waar halen ze het toch telkens vandaan, die verhalen dan.
Wreed wordt dat vaak verstoord door een man die op een fluitje blaast en roept dat het nog vijf minuten duurt. Ja wat?
Oeps, ik zou nog wat vertellen over de MOL-2daagse. Met die zonnebril op, zie ik niet alle reacties en zonder die bril nog minder.
En dan waar we, 40 man en 2 vrouw, voor gekomen zijn.
We storten ons in het landelijke. In de stille waard rond Alblasserdam. Waar de koeien ons verbaasd aankijken. En zich de ogen uitwrijven, die zijn ook net wakker natuurlijk. De wegen zijn maagdelijk. De stilte is hoorbaar. Alleen het zingen van de bandjes over het nog vochtige asfalt. Af en toe een kreet van een oplettende Moller, die het volgens afspraak, nodig vindt om te roepen dat er een paaltje ons pad doorkruist. De stilte voorbij. En misschien wel een in zijn bed stuiterende autochtoonse Alblasser.
De natuur wordt wakker en het Mol-peleton staat ineens voor de pont bij Schoonhoven.
Op de één of andere manier moeten wij bij een Mol-rit altijd wel een rivier passeren. Tunnel, brug of pont er is in onze provincie een ruime keuze. Het wachten op het veer is een mooi moment om een bananenschil netjes in de afvalemmer te deponeren. En daar zaten die akelige wespen natuurlijk met z'n allen om een hoekje met een grote grijns op hun bek op te wachten.
Nou, kans genoeg met 2 vrouw en 40 man. Geëmancipeerd als ook wespen al zijn, maakte het voor hen niet uit. De eerste de beste werd beprikt en bestoken. In haar hand.
Na de overtocht rechtsaf de Lopikerwaard in, via D'ouwe school richting Montfoort, om uiteindelijk over een Via Ferrata (IJzeren weg) in het mooie Linschoten te belanden.
Op het terras van het wapen van die plaats, stond de koffie zo goed als klaar. We waren de enige gasten, op dat moment. Ik heb mijn dankbaarheid uitgesproken aan de dame die speciaal voor ons vroeg op was gestaan om de koffie klaar te maken. Ik heb daarbij niet gezegd dat Co veeeeel eerder was opgestaan, weet zij veel wie Co is.
En weer die man die fluit, en weer nog maar vijf minuten.
En wat wordt iedereen dan ineens nerveus.
Gedrentel om af te rekenen, half uitglijdend over die gladde steentjes, struikelend over een hoge drempel, voor de derde keer kijken of je toch echt niet iets vergeten bent. Eindelijk bij je fiets denk je de rust weergekeerd te zien. Natuurlijk niet, want is dit nu de snelle groep? Nee, dat zijn die anderen, of toch weer niet. En waarom zitten die twee dan daar? Die fietsen toch nooit met de snelle groep mee? Verwarring alom.
Als er uiteindelijk een gedeelte van die 42 deelnemers vooruit vertrekken, dan kan de rest ook aan het laatste stuk van de ze mooie rit  beginnen.
Op naar de tweede pontale overtocht. Want als je op de heenweg een rivier oversteekt, dan is de kans heel erg groot dat je dat op de terugweg ook een keer moet doen. Deze logica werd gelukkig wederom bevestigd door bij Bergambacht, nu zonder de wespenfluisteraarster, het water te bevaren. Begeleid door bewonderende blikken en woorden van de overige varensgezellen die niet tot de Mollers gerekend konden worden, bereikten we veilig de andere zijde.
Het advies om vooraf wat kleiner te schakelen werd wederom niet door iedereen op juiste waarde geschat, wat leidde tot een aantal nogal hilarische en krampachtige pogingen om de wal te bestijgen. En dat ondanks het hoge water.
Na deze klim, door Alblasserdam en langs de Graafstroom de laatste kilometers naar het clubhuis.
En daar was Co, die tussen neus en lippen meldde dat hij de vrijdag daarvoor een jaartje ouder was geworden.
Co van harte gefeliciteerd en dank voor je goede zorgen.

Douwe.