slideheader_MagnaCura.jpgslideheader_ppw_2019.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_SaniDump.jpgIMG05065_nwSite.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslideheader_AALease.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_Rogelli.jpgIMG05049_nwSite.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslideheader_McDonalds.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgslideheader_MedPlus.jpgBaleco2014_crop.jpgIMG04969_nwSite.jpgslideheader_Ames.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_Plieger.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgslideheader_Baleco.jpg
LogoDTCdeMol klein

Vandaag 30 juli 2011, na lang twijfelen, nog wat eerder opgestaan om volledig (nou ja bijna volledig) wakker te zijn. Een klimrit vanaf Tiel. Ja, gij leest het goed: de scribent had uiteindelijk besloten, uiteraard zonder buitenaardse druk, deel te nemen aan een verkorterde klimrit.

De start zou plaatsvinden in Flipjesstad en de route zou over de bekende Gelderse en Utrechtse cols leiden. Cols luisterend naar de bijvoorbeeld de bevreesde naam als de Grebbeberg, alwaar ik de dag voor deze beproeving een andere met kleinkinderen de dierentuinbeproeving had doorstaan. De Italiaanse weg, waar ik niks Italiaans aan vinden kon, maar wel een met klinkertjes en haarspeldbochten bekleed stijgend pad. En in de afdaling daarvan, bemodderd bol staand plaveisel waardoor een glij- valpartij niet te vermijden viel.
daarvoor werden ook de venijnige cols als de Prins Bernardsluis, de Rijnbrug Zuid en de Wageningseberg genomen. Zo heet dat in wielertaal.
En dat alles tesamen met de ijzeren mannen, die het plan op hadden gevat om iets meer dan 100 kilometer, wel 150(!), te fietsen. De mannen van staal,op over het algemeen houten fietsen, zouden na de koffiestop bij het welgelegen Cunera en na de weer koudespieren beklimming van de Koerberg niet linksaf de Defentieweg (ik had altijd gedacht dat het Defensieweg was), rechtdoor in de richting Doorn fietsen. De "gezellige groep" ging wel linksaf, met het doel wat minder kilometers te maken. Tenminste, dat was de bedoeling. Want soms zaten de pijlen voor de juiste rijrichting wel op heel vreemde en onverwachte plekken En daardoor kon het gebeuren dat het peleton, volgzaam als lemmingen, steeds verder van het pad af ging, waarbij zichtbaar de vertwijfeling bij de wegbereiders toesloeg. Na bestudering van de routebeschrijving bleek de weg waarop inmiddels was ho-gehouden niet richting Tiel te gaan.
Een plaatselijke bewoner, opgeschrikt door zoveel tweewielerig verkeer kwam eens poolshoogte nemen en begon in zijn dialect een gezellig praatje.Allengs werd het gesprek steeds geanimeerder, we hadden er genoeg tijd voor, omdat de routebeschrijving nog steeds uitvoerig werd bestudeerd. Al snel kwam het onderwerp op de ooievaars die verderop in de weide waarschijnlijk naar kikkers stonden te speuren. Of het kwaad kon dat die beesten daar stonden en wij als peleton met daarin toch een aantal aantrekkelijke vrouwen daardoor geen gevaar liepen.
Ach nee zei de man, je moet gewoon de vensterbank insmeren met heel veel groene zeep. Dan hebben die ooievaars geen schijn van kans. Door die gladheid breken ze hun poten en komen ze met geen mogelijkheid je huis binnen.
Enigszins in verwarring gebracht, want deze theorie gaf ons toch weer een ander beeld van de anticonceptie, vervolgde het peleton de bestudeerde rijroute.
Daarna stonden we ineens voor een plaatselijke braderie, waardoor er verrichter zake omgekeerd moest worden en via de enige andere weg van het dorp de route moesten vervolgen.
Uiteindelijk stond er na terugkomst nog net geen 100 kilometer op de teller en was het regenjasje in de achterzak gebleven.
En ik had mijn klimrit gereden. Zo is dat.
 Douwe