Vael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_Rogelli.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgBaleco2014_crop.jpgslideheader_AALease.jpgIMG04969_nwSite.jpgslideheader_SaniDump.jpgslideheader_McDonalds.jpgslideheader_MedPlus.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_Baleco.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_MagnaCura.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_Ames.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_ppw_2019.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslideheader_Plieger.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpg
LogoDTCdeMol klein

Zaterdag 17 december 2011, de kerstdagen en de jaarwisseling komen er met rassen schreden aan, maar de kerstmarkt is vandaag en zorgt in de Dordrechtse binnenstad ongetwijfeld voor veel Anton Pieck achtige taferelen. De weersverwachting voor vandaag is gelukkig minder spannend, ondanks het feit dat er hagel en onweer is voorspeld. 

Zwager, Bart, en ik hadden er in ieder geval alle vertrouwen in en togen dan ook omstreeks halftien richting Impuls. Aldaar aangekomen zei Bart, dat er al één was, maar gelukkig kon ik hem uit de droom helpen, want er waren er al zes. Eenmaal binnen zag ik dat Henk Biest, Jetse van Melick, Rinus v.d. Burg, Theo v.d. Waal, Nestor Ton en Jannes en Jaap al aan de koffie zaten. Even later kwamen er meer. Kees “de snor” met maat Frans en Henk Kelfkens en Cees Bakker. Jannes was op weg naar Impuls onderuit gegaan en had last van zijn been. Hij besloot om niet mee te gaan Ton dacht er hetzelfde over. Na de koffie en wat te hebben gekletst gingen wij naar buiten, maar toen wij naar buiten gingen weer kaatste de zon in de ruiten van de in-, uitgang van Impuls, het leek wel een betovering, want wat bleek nu, buiten stond de “tanden fee” Jonneke op ons te wachten en Ronald met zijn Eenhoorn op brede banden. Toen wij op onze fietsen stapten veranderden dezen terstond in een eenhoorn. De tanden fee en Henk Kelfkens, die toen hij buiten kwam veranderde in Merlijn de tovenaar, namen de leiding. Merlijn snelde op zijn Eenhoorn naast de vliegende tanden fee. Wij in galop er achter aan. De tanden fee en Merlijn voerden ons in galop over geplaveide wegen richting één van de poorten van het eiland van Dordrecht, namelijk de Moerdijkbrug. Eenmaal de brug over ging het in een boog langs snelle wegen richting vestingstad Moerdijke. Aldaar zag ik in de toppen van de bomen een buizerd zich losmaken uit een boom. Hij sloeg zijn vleugels uit en je zag de enorme reikwijdte van zijn vleugels. Een machtig gezicht om zo`n rover boven je te zien vliegen. De wind die zorgde voor enige weerstand deed ons besluiten om onze eenhoorns aan te sporen tot enige spoed. Na vestingstad Moerdijke te zijn gepasseerd reden wij door het ambachtelijke gebied van Moerdijke, alwaar de eenhoorn van elf Bart zijn hoefijzer verloor. Het gezelschap trok daarop aan de teugels om de eenhoorns te laten grazen en elf Bart verving het ijzer met gezwinde spoed, waarop wij weer in galop verder gingen. Onderweg zagen wij nog een prachtige regenboog. De pot met de gouden munten lonkte, maar wij bleven in het spoor van onze fee en tovenaar. Onze tocht richting vestingstad Willemstad ging net even anders als een week daarvoor, maar volgens mij waren wij het ambachtelijke gebied nog niet uit of wij werden overvallen door regen. Ongetwijfeld veroorzaakt door een heks maar tot onze schrik veroorzaakte deze heks ook een kapot hoefijzer van elf Jaap. Hij diende van zijn eenhoorn af te stijgen. Het bonte gezelschap maakte eveneens halt. Een paar elfen groepeerden zich rond de tanden fee een paar rond elf jaap. Zo onversaagd als wij elfen waren, wij genoten immers bescherming van tanden fee Jonneke en tovenaar Merlijn, bleven de elfen Jetse, Bart, Ad en Ronald bij elf Jaap achter en de rest van het gezelschap zocht even verderop beschutting onder een afdak bij een herberg waar stalen rossen kunnen bijtanken. De striemde regen zorgde voor gevoelloze vingers bij elf Jaap, maar hij volhardde en hij slaagde er ten lange leste in om het hoefijzer van zijn eenhoorn te vervangen. De eenhoorn van elf Ronald was nogal ongedurig zodat hij, om zijn eenhoorn in toom te houden, heen en weer reed door de berm, er voor zorgend dat de andere elfen niet door de poten van de steigerende eenhoorn van hem werden geraakt.  Toen elf Jaap gereed was stegen wij weer op en zetten wij in draf de achtervolging in om even later het gezelschap onder het afdak vandaan zien te komen van de naast de weg gelegen rustplaats voor stalen rossen. Nadat wij vestingstad Klundert waren gepasseerd veranderde onze tanden fee in een nog mooiere fee, met het gevolg dat wij onze eenhoorns harder aanspoorden om haar te kunnen volgen. Op een gegeven moment vochten de elfen erom om en plaats vlak achter haar te bemachtigen. Zonder verdere tegenslagen, het zonnetje scheen, de regen was allang vergeten, naderden wij vestingstad Willemstad. Onze fee en tovenaar wilden voorkomen dat wij problemen zouden krijgen met de dwergen van die stad, zodat wij in een boog om deze stad heen zijn gereden richting herberg “De Banaan”. Toen wij bij voormelde herberg arriveerden, werden wij door een vervaarlijk blaffende wolf op gewacht. Zijn tanden flonkerende door de weerkaatsing van het zonlicht, maar gelukkig kwispelde zijn staart steeds harder naarmate wij dichterbij kwamen. Elf Ronald vond dit blijkbaar maar niets en hij besloot om alleen alvast vooruit te snelle naar vestingstad Dordrecht.  Wij werden hartelijk welkom geheten door de herbergier en zijn zoontje. Even later lieten wij ons koffie brengen. De herbergier zette tevens Jan Hagel koekjes neer. Onder het genot van een bak koffie hebben wij lekker zitten kletsen. De tijd stond niet stil! Het halfuur was ook nu weer snel voorbij, zodat wij ons weer gereed dienden te maken voor onze tocht. Onze fee en tovenaar voerden ons mee door de waard van het Hoekse.
Een toverspreuk van onze fee had de heks veranderd in een goede heks met het gevolg dat wij de wind in de rug hadden. Onze eenhoorns kwamen toen op een gegeven moment los van de grond, want onze fee had weer een metamorfose ondergaan
Wij elfen konden dus niet anders dan onze eenhoorns de sporen geven, dan zullen jullie ongetwijfeld begrijpen. Onderweg kwamen wij weer een buizerd van behoorlijke omvang tegen. Ook hebben wij grote groepen jagers gezien die wij gelukkig voor konden blijven, want anders waren wij misschien wel afgeschoten. Het stuk door de waard van het Hoekse werd gereden onder heel gunstige weersomstandigheden wind in de rug en een schitterend zonnetje aan de hemel. Vlak voor he eiland van Dordrecht nam elf Jetse afscheid van ons en wij dienden natuurlijk weer door een poort, maar nu onder de rivier door. Gelukkig ging alles goed. Geen trollen gesignaleerd. Toen wij op het eiland weer boven kwamen scheen de zon nog steeds en veel de groep langzaam uit één en nam de betovering langzaam in kracht af. Ter hoogte van het landgoed Dordwijk nam onze fee afscheid en nam weer haar gewone gedaante aan Elf Cees ging met haar mee. Wij gingen in galop verder richting Impuls waar elf Henk Biest en een plaatsgenoot die al drie jaar lid is op huis aan reden. Tovenaar Merlijn en de elfen Bart en Ad reden verder tot Dubbeldam waar tovenaar Merlijn afscheid nam en direct weer veranderde in Henk Kelfkens. Bart en ik reden nog een stukje samen op in even later gingen ook wij ieder ons weegs. Wij hebben van de kerstmarkt niets meegekregen, wie weet morgen, maar wij hebben vandaag ons eigen sprookje beleefd. Een schitterende rit onder aanvoering van Jonneke en Henk.
Ad Doedijns