slideheader_Ames.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_SaniDump.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgslideheader_Rogelli.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslideheader_Baleco.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgslideheader_Plieger.jpgIMG04969_nwSite.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_MedPlus.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_ppw_2019.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_McDonalds.jpgslideheader_AALease.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_MagnaCura.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgBaleco2014_crop.jpg
LogoDTCdeMol klein

Wakker wordend door een fikse regenbui, terwijl de dag ervoor de zon door de half open luxaflex van de slaapkamer scheen.
Het belooft een mooie dag te worden dacht ik. Een stukkie fietsen. Een stukkie van 220 kilometer om uiteindelijk vanuit Zwijndrecht in Zwijndrecht te belanden om daarna naar Zwijndrecht te fietsen. Als je dat tegen een buitenstaander zou zeggen, dan zou hij of zij ongetwijfeld de wenkbrauwen ophalen en je met een meewarige blik aankijken. Er rijdt toch een bus of trein?
Uitleggen dat je zelf ook twijfelde aan de deelname van zo’n “monsterfietsrit” gaat niet. Maar twijfels had ik. Vooraf, en zelfs heel erg vooraf. Uiteindelijk heb ik met behulp zachte drang van een aantal enkelingen mijn twijfel laten varen en besloten om als tussenrijder van de tweede groep een aantal andere fietsers achter me te houden (ongeveer zo’n 170 man/ vrouw). En dat beviel me prima: de blik vooruit.

Spijt heb ik niet gehad.
Na het startschot door de Zwijndrechtse wethouder Aike Kamsteeg, gingen 250 deelnemers welgehelmd op pad. –die ene die dacht zonder helm de tocht te kunnen volbrengen werd alras op de Mijlweg een leenhelm aangemeten.
Windje mee en daar was opeens de eerste pauzeplek, de plek die andere jaren de laatste was. En kleine variatie op het spreekwoord dat vele eersten de laatste zijn. De bediening was er niet minder op: snel werd ieder van zijn drankje voorzien, terwijl buiten de gesponsorde krentenbollen voor het grijpen lagen.
Daarna België in met daar de hulp van de vliegende brigadiers, Wat rijden die gasten hard. Vanaf de fiets komt het redelijk onbesuisd over en ik voel nu nog de rijdwind langs mijn hand. Ik schat dat de motaard zo’n tien centimeter van mijn stuurlint verwijderd was. Ook dat weer overleefd hebbend, stortte het peloton zich in De Tunnel. Om het op zijn Bels te zeggen: ik heb daar altijd wat schrik over. Houden de goede klimmers zich in toom, gaat de afzink niet te snel of te langzaam. Kortom een verhoogde hartslag en preventief actie ondernemen was het devies. De tunnel was de enige plek waar wij ons al tussenrijders hebben toegestaan om met z’n drieën naast elkaar te rijden. Aldus een blok vormend tegen al te druistige fietserds.
Het lukte!
Te Zwijndrecht, het lijkt uit de plaatsnaam dat die 250 fietsers al weer terug waren, een langere pauze, met toespraken en applaus, bedankjes en applaus, een bloemenschaal en applaus, cheques voor Kika en applaus en de soep. En een korte evaluatie van de gereden route door mijn tafelgenoten. Ze hebben genoten. Eendrachtig was het oordeel dat het tot dat moment geen moment had verveeld. De een genoot van de natuur, de ander genoot van de optrekjes die in diezelfde natuur als woonoord waren omgedoopt. Echt genoten hadden mijn tafelgenoten.
Na een aantal momenten werd het weer tijd om van Zwijndrecht naar Zwijndrecht te fietsen.
Wederom onder begeleiding van de turbogendarmes. Heerlijk door de rode lichten rijden. Alle auto’s en overige weggebruikers die netjes wachtten tot de grote groep voorbij was. België het land van fietsers, maar ook met gaten in de weg. Wat schrijf ik? Kuilen in de weg!
Mannamanaman, wat waren sommige stukken slecht. Dat daar geen valpartijen door zijn ontstaan, mag van geluk spreken, maar ook van het juiste aangeven van de obstakels en het onbrekende wegdek door de gele-hesjes-brigade.
De tweede keer De Tunnel op dezelfde gedisciplineerde wijze doorfietst en aangegeven dat er vanaf dat moment nog maar twee klimmetjes zouden komen. Achteraf bleek dat deze telling door iets mindere parcourskennis iets naast bezijden de waarheid was.
Verder door het Belgische lommer “Bij de Paters” de laatste rustplaats bereikt. (teruglezend is dat natuurlijk een rare zin…) Fietsen naast de kapel, dus daar kon niks meer fout gaan. Binnen of op het terras na het genieten van een kopje thee (of koffie) of wat dan ook -ik heb het niet voor iedereen genoteerd- werd het vertreksein van half vijf gegeven. En nu eindelijk toch maar in korte mouwtjes, dit ondanks Albert’s advies om de mouwen van het jack op te stropen. In die resterende 53 kilometers zou het toch niet meer zo koud worden was mijn mening, die haaks stond op het kledingadvies.
Het werd kouder, dat wel. Maar dat werd het pas na aankomst in Zwijndrecht.
Eerst nog langs kasteel Bouvigne, langs het Mastbos – daar waar ik lang geleden met mijn ouders op mijn eerste fietsje dwars door de bossen croste- langs het atlethiekterrein waar ik voor het eerst besefte hoe lang 400 meter hardlopen is en hup weer eens een keer over de A16.
En hup, de laatste klim: de Zwijndrechtse brug en de ereronde door Zwijndrecht met een oorverdovende begroeting daar de Zwijndrechtse brandweer.
Op naar het juichende ontvangst op Bakestein, daar waar veel vrouwen, mannen, partners, kleinkinderen, kinderen, neven, nichten, schoonzussen en –broers  zich hadden opgesteld om de helden bij hun ongeschonden terugkomst te begroeten. Daarna onder de opblaaswelkomstboog door en begeleid door het wegblazende disco-housekabaal de bidon en het vaantje in ontvangst genomen.
En toen werd het koud.
En vandaag (de dag na de dag hiervoor) de warmte in mijn gevoel: wat een geweldige rit was het weer. Wat een geweldige nieuwe route was het weer. Wat een geweldige begeleiding (auto’s, motoren en fietsers) was er weer.
Hoop dat ik zo de vijftigste Zwijndrecht-Zwijndrecht mee kan maken. Ach en dat is pas over 15 jaar.
Douwe.
3 juni 2012