slideheader_Rogelli.jpgslideheader_Plieger.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_MagnaCura.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_Baleco.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_AALease.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgIMG04969_nwSite.jpgslideheader_MedPlus.jpgBaleco2014_crop.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_SaniDump.jpgIMG05049_nwSite.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgslideheader_ppw_2019.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgslideheader_McDonalds.jpg
LogoDTCdeMol klein

De blaadjes dreigen van de bomen te vallen, de westerstormen oefenen alvast voor de komende weken. Ganzen in een V-vlucht vluchten het herfstweer vooruit. De ingrediënten voor een geslaagde laatste "lange" mol-rit.
Volgens plan zou de rit 125,7 kilometers zijn, maar dat zal niet de reden zijn geweest voor een nog al magere opkomst.

Bij het afgaan van mijn wekkertje, was het nog aardedonker en het begon pas na zevenen wat te dagenraden. Op weg naar het clubhuis viel het me op dat het erg, heel erg, druk was in de lucht.
Het toen al blauwe firnament was bezaaid met de krassen die de vliegtuigen in hun vaart achterlaten. Een wonderlijk en bijzonder schouwspel, dat me niet eerder zo was opgevallen.
Aan de start bij ons clubgebouw vertrokken -de één wat zomerder gekleed dan de ander- 26 man en twee vrouw.
(Raar eigenlijk dat je in dit geval wel bij een veelvoud van mannen over man kunt spreken maar bij een veelvoud van vrouwen niet over vrouw kunt schrijven, grammaticaal dan. Bij deze heb ik die regel gewoon aangepast. Ik vind dat goed).
Een van de vrouw vond het nodig om op de meest onhandige plek in de route, daar waar de volgwagen niet kon komen, een lekke achterband te ontvangen. Charmant als al die man waren, werd een plekje zonovergoten fietspad gevonden om te wachten. Een klein oponthoud dat ernstig werd gewaardeerd.
Onderweg naar de brug die de verbinding vormt tussen Alblasserdam en de rest van de wereld, werd het peloton allengs groter, waardoor uiteindelijk door 29 man en 2 vrouw de Brienenoordbrug werd bedwongen. Na de afzink, door het altijd mooie Kralingen, waarbij de tijd werd gegeven om rustig van de omgeving te genieten, er werd daarvoor regelmatig halt gehouden.
Het wordt tijd dat er een luidsprekertje bij die verkeerslichten gemonteerd wordt. Hieruit kan de burgemeester van Rotterdam dan vertellen wat er tijdens het oponthoud zoal te zien is. Nu staat zo'n groep alleen maar wezenloos te wachten tot de onderste lamp aangaat. En da's toch zonde van de tijd, vind ik.
De stadse aglommeratie verlatend en door het Lage Bergsebos via de Rotte naar het Groene Hart.
En voordat de pauzeplek was bereikt, moest echter eerst een aantal argrarische hindernissen worden genomen. Het smalle fietspaadje dat 's andere jaren zonder enig opstakel kon worden genomen, lag tijdens deze jaargang bezaaid met wandelende melkfabrieken en de afvalstoffen daarvan. Het voordeel van platte spaken is behalve een veminderde luchtweerstand, de genoemde afvalstoffen enigszins worden vermalen.
Echter: niet alle harde stukjes konden tegen de scherpte en zijn blijven plakken.
Na de boeren koffie, voor de één wat lekkerder dan voor de ander, de boerenkeek of boerenappeltaart, splitste de groep zich (zoals gebuikelijk) in tweeën. De groep met de man en vrouw die zich coureurs wanen en met ronkende banden de tweede helft van het parcours afraffelen. En de groep met de wat bedaarden -let op dat hier twee dees staan en niet één jee en één dee. Zo heeft ieder een reden om zich te voegen naar de groep hunner wil. En da's goed.
Maar wat een tweede helft.
Was er eerst die bekende marathon van het Groene Hart, wie kent het niet, met als gevolg dat er ernstig van de tevoren bedachte route moest worden afgeweken, was daar in Bodegraven de jaarlijkse kermis. Heeeeeeeel het centrum was onbereikbaar.
De Garmin bracht uitkomst, er was een rondweg aangelegd om "al" dat verkeer dat dreigde vast te lopen ruim baan te geven. Vergeten was even dat het fietspad dat de rondweg begeleidde wat afgesloten (wegens onderhoud? wegens gebrek aan asfalt? wegens....) Een stukje parralelweg eindigde in de wei, dus een echte Moller, niet bang van gras zijnde, passeert een olifantenpaadje om uiteindelijk op het eerder genoemde fietspad te recht te komen. Wel asfalt, maar uiteraard zonder volgwagen. De bemanning daarvan heeft de peletonse capriolen absoluut niet kunnen volgen, dus kozen ze voor de optie om bij Hekendorp maar eventjes op te wachten. Uiteraard in de hoop dat het peleton uiteindelijk daar langs zou rijden.
Hoop heeft doen leven, waardoor een hartelijk weerzien werd gevierd.
De boottocht over de Lek leverde geen problemen op, maar zorgde wel voor een gevulde blaas, althans eentje met een onhoudbare aandrang. En toen stond het peleton ineens stil. Een aantal man, de vrouw waren met die anderen op pad, sprong over het schrikdraad de dijk op en kwamen zichtbaar opgelucht terug.
Een stukje tegenwind, op de dijk waait die altijd tegen -lijkt het, want dat is erg afhankelijk van de richting waar men in rijdt. Daarna de laatste hobbels die werden beslecht en Co die een dan redelijk uitgedund peleton opwachtte.
Een mooi afscheid van de lange Molritten. Uiteindelijk iets langer was dan gepland maar waar geen onvertogen woord over is gevallen.
Douwe