slideheader_Plieger.jpgBaleco2014_crop.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslideheader_Baleco.jpgslideheader_McDonalds.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_AALease.jpgslideheader_ppw_2019.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgIMG04969_nwSite.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgIMG05049_nwSite.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_Rogelli.jpgslideheader_MedPlus.jpgslideheader_MagnaCura.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgslideheader_SaniDump.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgIMG05065_nwSite.jpg
LogoDTCdeMol klein

Een ritueel is een combinatie van handelingen met of zonder dwangmatige (of religieuse) achtergrond. Zo, dat is dus de definitie. De avond voordat er een Mol-rit gepland staat, verloopt dus altijd met de voorbereiding daarvan. Zo rond een uur of acht worden de bidons gevuld. Twee, want één is in mijn gedachte niet genoeg.
Bij thuiskomst de volgende dag blijkt die veronderstelling meestal onjuist, maar goed, men blijft bij een ritueel meestal steken in de gewoontes.

Dus twee bidons. Wel met verschillende smaken, dat dan weer wel. De onderkant van de bidons worden netjes drooggemaakt, waarna de krentenbollen worden gesmeerd. Eerst doorsnijden, daarna aan één kant met een beetje boter en op de andere zijde een likje appel-perenstroop. Een afwijking ten opzichte van het ritueel, is dat het aantal te besmeren krentenbollen per rit verandert. Het is me -ook bij nadere studie van de oorzaak daarvan- niet geheel duidelijk wat daar de reden van is. Meestal zijn het er drie. Eentje voor onderweg en twee voor in de pauze. Ben het bevroren appelgebak een beeetje beu geworden.
Uit de voorraadla haal ik een gelletje en een reep. Je kunt per slot van rekening niet weten. Je zou eens honger kunnen krijgen onderweg.
Daarna wordt de zonnebril van de zweetvlekken ontdaan. Ja, ik hoor het al, dat had ik ook gelijk na de vorige rit kunnen doen, maar tsja, dat zit toevallig niet zo in mijn systeem.
Het tasje met de stempelkaart en de euro's voor de koffie bij Co en de volg (me niet) auto en wat geld voor onderweg worden klaargelegd.
En dan slaat de twijfel toe: heb ik nu wel alles voor morgen. Nog even nakijken. En ja: het kan de tas in. Controle: regenjasje, reservebinnenband, reservebuitenband, het hulpje om die strakke buitenband om de velg heen te krijgen. En, ook dat kan wel eens van pas komen: een paar armstukken... Gelukkig alles zit ernog in. Logisch, ik had het er niet uitgehaald. Samen met mijn schoenen en helm alvast in de auto gelegd. Plek maken voor de fiets, die kan er morgenvroeg pas in.
En dan de kleding klaarleggen. Korte broek, nou je weet het wel. Altijd die twijfel. Wordt het warm, blijft het waaien?
En dan is het tijd om te gaan slapen. Wekkertje op zes (!!!) uur zetten, want ik ben een langzame wakkerworder en wil ook niet op de meest laatste nipper op het clubhuis aankomen, dit omdat daar weer een ander ritueel zal aanvangen.
Tussen zes en acht uur (de vertrektijd van de Mol-rit) blijft de twijfel over de juiste kleding aanwezig. Na het krakende ontbijt (waarom maken die noten toch altijd zo'n kabaal in mijn hoofd?) voor de tweede keer naar het toilet. Ook behorend bij het ritueel...
De fiets in de auto en op naar het clubhuis, daar waar Co met de koffie wacht, 2 juli.
Help!!! Er is geen Co, is die zomaar met vakantie? Zijn goede recht natuurlijk, maar voor mij redelijk onverwacht. Zitten daar een aantal Mollers op de buitenvensterbank, niet eens in het zonnetje, lijdzaam te wachten tot er iemand met de sleutel van het clubhuis zal komen. En daar is Chris, de sleuteldrager, maar te laat om nog een euro te spenderen voor de koffie.
Eenmaal binnen, maar eens aan een ander tafeltje gaan zitten. Zonder Co dus alweer een afwijking van het ritueel, zo raak ik echt in de war, maar je hoort toch andere gesprekken en, oh wonder, je wordt niet eens weggejaagd.
Verder: geen koffie, maar wel een gemeend kledingadvies van een ervaren Moller, laat je jasje maar in de auto: het is helemaal niet zo koud. En wat doe ik? Tegen mijn natuur in, volg ik het advies op.
Op weg naar naar de pauzeplaats had ik zo mijn twijfels over de juistheid van het advies. Maar de wind was tegen de achterkant van het zadel, dus merkte ik de  koude niet zo heel erg, maar begon wel aan een verandering van de outfit te denken. Dit omdat ik de avond ervoor nog had gecontroleerd of de armstukken in de tas zaten. En de wind zou op de terugweg zeker en vast tegen de punt van mijn zadel blazen.
Zo gedacht, zo gedaan bij het ouwe gastel. Alwaar de koffie op een nieuwe was gezet en de bevroren appelpunt ernaast. Magnetron defect?
Tijdens de pauze ontving Jetse (na zijn zeer zeldzame smak op de grond na een aflopende voorband) uitermate goed medisch advies om zijn (schaaf) wond schoon temaken en sneller te laten genezen. De adviseurs hebben er voor doorgeleerd, dus wie ben ik om de raad niet serieus te nemen. Aflikken was het advies. Ik heb het bij één kop koffie en mijn nog twee resterende krentenbollen gelaten. Dit ondanks en dankzij de zeer wetenschappelijk benadering van één der chirurgijnen der Mollers.
Met de armstukken aan, de kledingadviseur bemerkte -wellicht ook tot zijn verwondering- dat dit toch geen ongepaste kleding was gedurende de terugweg, werd het Molpeloton telkenmale inghaald door andere fietstoeristen. Zij waren, met rugnummer voorzien, bezig met de laatste der vier Vacance Soleil toertochten.  En wilden snel thuis zijn, waarschijnlijk. Ik heb het niet zo op die wildebrassen die drie-, soms vierdik proberen de weg te veroveren. Maar goed, ze hadden er lol in en dank zij onze cap lieten wij het tempo even zakken om hen een veilige doorgang te verlenen. Dat er in de buurt van de overgang van de HSL een automobilist met daarachter een caravan ook per ongeluk een klein beetje gebruik van de openbare weg wilde gebuiken, was even een streepje door rekening. Goede remblokjes en een goede graskant langs de weg brachten toen uitkomst.
Nog iets over de rit? Via de Moerdijk richting Roosendaal (gedeeltelijk het parcours van Zwijndrecht-Zwijndrecht), een heleboel verkeerslichten aldaar en dan op de Markt van Oud-Gastel koffie. Over de bruggen terug, via het thuisland van Jetse door de Kiltunnel. Daarna naar het clubhuis. Begonnen met 44 man/vrouw en nul kilometer op de teller. Zo'n man of vijtien weer terug en 120,5 kilometer op de teller. Maar geen Co.

Douwe