slideheader_Plieger.jpgslideheader_ppw_2019.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgIMG04969_nwSite.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_Baleco.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_AALease.jpgslideheader_SaniDump.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgBaleco2014_crop.jpgslideheader_Rogelli.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgslideheader_McDonalds.jpgslideheader_MedPlus.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_MagnaCura.jpgIMG05065_nwSite.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslideheader_Ames.jpg
LogoDTCdeMol klein

Henk Biest vroeg mij of ik zin had om de Elfstedenstedentocht te rijden. Hier ben ik samen met zwager Bart gretig op ingegaan. Henk zou zorgen voor de inschrijving. De liefhebbers waren Henk en Adri met vrouwen, Theo, zwager Bart en ik. Toen eenmaal bekend was dat de inschrijving was geaccepteerd en wij in het bezit zouden komen van de startbewijzen, begon het aftellen.


Eerste Pinksterdag zijn zwager Bart en ik naar Sneek vertrokken.

Wij hadden een kamer geboekt in hotel Amicitia. Henk en Adri met vrouwen verbleven in hetzelfde hotel en waren zelfs al eerder ingetrokken in dit hotel. Toen Bart en ik het hotel betraden, troffen wij Henk en Adri in de hal. Na een hartelijk onthaal met koffie hebben wij gezellig even zitten bijpraten, waarna wij zijn gaan inchecken. De fietsen en tassen werden op de kamer gestald om vervolgens richting het café/restaurant te gaan. Op dat moment arriveerde Theo. Wij hebben beslag gelegd op de Stammtisch en onder het genot van een drankje werd de strategie van de volgende dag besproken. Op een gegeven ogenblik kwamen Jaap en Ardwil binnen, zij hadden elders onderdak gevonden en met Henk was afgesproken dat zij langs zouden komen en dat wij gezamenlijk zouden dineren. Tijdens het gevarieerde diner kwam uiteraard ook het weer ter sprake. Ardwil raadpleegde Buienradar, want hij vond Weeronline niet betrouwbaar.


Buienradar gaf bij een 24uurs voorspelling een kraakheldere lucht boven Friesland en een verwachte temperatuur van 19 graden. Dit heeft mij doen besluiten om in zomertenue te gaan fietsen. Aan de wand hingen een tweetal televisies, waarop op een gegeven moment de kamers van het hotel werden getoond. Toen de bruidssuite werd getoond, lekker decadent, vertelde Adri dat hij met zijn vrouw die kamer hadden. De voorbereiding was verder optimaal, want er werd nauwelijks wijn of bier gedronken tijdens het diner en het slot van de avond. De verwachtingen waren hooggespannen. Henk stelt voor om de volgende morgen om 5 uur te ontbijten en om 6:15 uur te vertrekken naar Bolsward. Om ongeveer half elf zochten wij onze kamers op om de volgende morgen om klokslag 5 aan het ontbijt te verschijnen. Na een stevig ontbijt en gevulde rugzakken van mijn Molshirt reden wij op de afgesproken tijd weg. Henk was al wel tweemaal wezen kloppen dat zwager Bart en ik moesten opschieten. Henk nam vanaf het hotel direct de kop en bepaalde het tempo. In no-time waren wij in Bolsward, waar het al een drukte van belang was en natuurlijk waren wij ruimschoots op tijd. Om precies kwart over zeven werd kaartnummer 18 omgeroepen en konden wij richting start gaan.


Na een wandeling van zo'n 10 minuten handen wij onze eerste (start)stempel te pakken en konden wij aan de tocht beginnen. Nog 235 km te gaan! Wij hadden er zin in en koersten in een stevig tempo richting Harlingen. Na een kleine 19 km handen wij onze 2e stempel. Het was behoorlijk mistig/nevelig, maar desondanks was het goed te doen in korte broek en wielershirt en losse mouwen. Na Harlingen volgde Franeker. Op onze tocht passeerden wij met regelmaat groepen fietsers. In de plaatsen die wij aan deden was het feest. Levende muziek dan wel disco. In sommige plaatsen swingde het echt de pan uit. Henk had ons nog gewaarschuwd dat met name het stuk tussen Franker en Dokkum in een hel kan veranderen als je daar wind tegen hebt. Ons was de wind gelukkig goed gezind en wij reden gezwind naar Dokkum. Wij konden wedijveren qua tempo met de mannen van de snelle groep van de Mol. Onderweg kwamen wij Ardwil nog tegen, die op Jaap stond te wachten. Onverdroten snelden wij voort en steeds als wij door plaatsen/dorpen reden en werden toegejuicht en/of geklapt spanden wij de benenspieren om er nog een schepje boven op te doen. Pure natuurlijke dope, niet meetbaar bij een controle.
Onderweg maande Henk nog wel om het wat rustiger aan te doen want wij hadden nog een lange weg te gaan. Na Dokkum volgde Leeuwarden, al de kleine dorpen die wij passeerden noem ik maar niet, want sommige namen zeggen jullie toch niets, zoals: Herbaljum, Tzummarum of Hiaure. De afzetting van de wegen was perfect geregeld door politie en verkeersregelaars. Op alle kruisingen en splitsingen van wegen kregen wij voorrang. Indien wij van de weg terug naar het fietspad moesten, voor de verkeersveiligheid, dan stond daar een verkeersregelaar om ons naar het fietspad te dirigeren. Na Leeuwarden vonden wij het tijd om een koffiepauze in te lassen. Tot nu toe reden wij zonder problemen en uiteraard als slimme Mollers, want om de beurt verrichtten wij kopwerk, maar schroomden ook niet om bij een groep aan te pikken, die naar ons gevoel in het voor ons juiste tempo reed.
Onderweg passeerden wij mannen op de fiets met echte wit/grijze sinterklaasbaarden, twee mannen verkleed op een tandem met daar achter een karretje met een compressor met een hoorn/toeter. De mannen trapten heel licht, en trapten zich een slag in de rond. Ik denk niet dat zij de finish hebben gehaald, maar dat zal ook niet de bedoeling zijn geweest, denk ik. Een leuk gezicht was het wel. Ergens rond het middag uur arriveerden wij weer In Bolsward, 138 km gereden en nog zo'n 97 km te gaan. Uiteraard moesten wij weer van de fiets en zijn op ons gemak richting stempelpost gelopen, ook hier weer een gezellige bedrijvigheid het veel mensen langs de kant van de weg. Na onze kaarten te hebben laten stempelen, zijn wij richting Sneek gereden, waar de vrouwen van Henk en Adri ons zouden opwachten langs de route bij een eetgelegenheid. Eenmaal in Sneek is het gaan motregen en vervolgens is het niet meer droog geweest. Op het terras van een eetgelegenheid, onder een parasol, zaten de dames op ons te wachten. Wij zijn met z'n allen naar binnen gegaan en hebben gezellig en lekker zitten lunchen. Na de lunch hebben Theo, Henk en ik onze regenjacks aangedaan.
Na afscheid te hebben genomen vervolgende wij onze weg naar IJlst. Hier was het een drukte van belang en na de stempelpost ben ik Henk, Theo, Adri en zwager Bart uit het oog verloren. Ik meende dat zij zich voor mij in de drukte bevonden. Nadat ik de ergste drukte achter mij had gelaten, ben ik langs de kant van de weg gaan staan in de hoop dat de anderen zich bij mij zonden vervoegen, maar na enige tijd meende ik dat ze al verder waren gereden. Ik ben toen op mijn fiets gestapt en heb de achtervolging ingezet. De volgende stempelpost was Sloten en dit dorp lag 21 km verderop. Vele groepen ben ik gepasseerd, maar de mannen in rood/zwart/grijs heb ik niet ingehaald. Even voor Sloten moest ik wachten voor een geopende brug, en ik heb toen met mijn mobiel contact gezocht met zwager Bart. Wat bleek zij zaten achter mij. Na de stempelpost vond de hereniging plaats. Allengs werd ik natter dan nat en zat ik op de fiets te soppen in mijn schoenen. Bij Stavoren begon ik, ondanks de warme ontvangst, op weg naar de stempelpost te bibberen als een schoothondje. De stempelkaart kon ik gewoonweg niet stilhouden. Veels te zomers gekleed dus. Kortom, eigen schuld dikke bult. Henk,Theo, Adri en zwager Bart hadden er minder last van omdat zij zich warmer hadden gekleed. Wij begonnen aan de laatste loodjes, nog 31 km te gaan. In Hindeloopen moesten wij, hoe kan het ook anders, want de hinde lopen nu eenmaal in Hindeloopen, lopend over een smal en glad bruggetje. Het laatste stukje zou een eitje worden, maar ongeveer een km of 5 voor Bolsward reed Adri lek. De band werd gewisseld. Het weer inzetten van het wiel gaf wat problemen, en onder het toeziende oog van de bewoonster waar wij op de oprit stonden, werd het klusje geklaard. Hup weer op weg! Echter ...na 100 meter stond Adri weer lek. Nu werd de buitenband goed nakeken en werd het corpus delicti snel gevonden en verwijderd. Ik hield de fiets vast, maar toen Henk het wiel er weer in wilde plaatsen bibberde ik zo erg dat Henk de kans niet kreeg om het wiel tussen de achtervork te duwen. Uiteindelijk is het gelukt en hebben wij de laatste kilometers afgelegd. Weer terug in Dokkum. Veel mensen langs de weg ondanks de regen en bij de finish zag het zwart van de mensen. Wij hadden de klus geklaard en mochten in een grote tent onze stempelkaarten tonen voor het fel begeerde kruisje.
De vrouwen van Henk en Adri stonden bij de uit/ingang te wachten om hun mannen te verwelkomen. Toen was het weer gauw op de fiets om in sneltreinvaart naar ons hotel te rijden. De laatste hindernis moest nog worden genomen een viertal trappen op met de fiets op je schouder. Op de hotelkamer eerst een bak koffie genomen en vervolgens een heel hete douche. Enige tijd later zijn wij naar het restaurant gegaan in de hoop nog te kunnen dineren, maar voor ons was dit niet meer mogelijk. Met z'n allen Henk, Theo, Adri, de vrouwen, zwager Bart en ik zijn met de auto naar Sneek gereden om eens te kijken of daar nog iets te eten viel, gelukkig vond Henk voor ons een restaurantje waar wij heerlijk mediteranees hebben gedineerd. Uiteraard hebben wij aan tafel de tocht nog eens gereden en ik denk dat ik er niets aan miszeg dat het een prachtige belevenis is geweest, die voor herhaling vatbaar is. Zeker voor zwager Bart en mij, want voor ons was het de eerste keer dat wij meededen. Henk reed de tocht al voor de 4e of 5e keer en Adri en Theo voor de 2e keer. Omstreeks half elf zijn wij terug gegaan naar het hotel, waar wij nog enige tijd hebben zitten nakaarten. Wij konden immers uitslapen. De volgende morgen nog gezellig met z'n allen ontbeten, waarna het onvermijdelijk afscheid zich omstreeks kwart over tien aandiende.
Henk, Adri, vrouwen, Theo en last but not least zwager Bart bedankt!
Ad Doedijns