Vael-Ouwe_2014_10.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgslideheader_McDonalds.jpgIMG05065_nwSite.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_Rogelli.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslideheader_ppw_2019.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgslideheader_AALease.jpgslideheader_MedPlus.jpgslideheader_Baleco.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgIMG04969_nwSite.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgslideheader_Plieger.jpgBaleco2014_crop.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_MagnaCura.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_SaniDump.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpg
LogoDTCdeMol klein

Sommigen van jullie hebben mij vast wel eens gezien, ik ben dat kleine vrouwtje op dat miniscule fietsje (toepasselijk een Giant) dat regelmatig bij Jetse van Melick meetraint. Ik heet Nicole Helwes, ik woon in Rotterdam en heb op 4 juli 2012 voor het eerst een rondje gereden op de oude stalen Gitane van mijn vader. Zomaar. Maar het sloeg in als een bom! Een wereld van wielerplezier viel er toen te ontdekken en te beleven en daar schrijf ik verhaaltjes over.
Omdat ik nog een nieuweling ben grijp ik alle kansen aan om maar iets te kunnen opsteken dus toen er zich zoiets als een "klimclinic op de Posbank" voordeed was ik er gelijk bij. Ik moet heel eerlijk zeggen; ik wist eigenlijk niet eens waar de Posbank lag.

Ik hoorde de naam wel altijd noemen in verband met knoestige wielertrainingen- danwel prestaties dus ik vermoedde dat het wel goed zou zijn. Hellingspercentages, klimverzetten en dat soort dingen zijn ondoorgrondelijke magische rituelen van profwielrenners en hun mecaniciëns. Ik fiets maar wat in de rondte en heb geen flauw idee.
Omdat klimmen toch een keer voor gaat komen als je eens ergens anders wilt fietsen dan op de Zuidhollandse Eilanden leek het me nuttig en leuk. 's Ochtends vroeg verzamelde zich bij de Mol een groepje van 16 mensen en Jetse, onze altijd vrolijke instructeur om met volgauto en al af te reizen naar de Posbank. Alleen al het idee van een volgauto, ik vond ons al gelijk hele profs. Het zag er bepaald goed uit hoe we de parkeerplaats opdraaiden en daar in wielertenues fietsen uit auto's stonden te halen en dan met die volgauto. Die hadden we alvast binnen. Ik begrijp eigenlijk niet goed waarom het Sportjournaal niet meteen ter plekke was.
Als ik inmiddels iets heb begrepen is dat wielrenners om de haverklap appelpunten verorberen. Prima. Na zoals de traditie voorschrijft een dergelijk baksel genuttigd te hebben bij een restaurant toepasselijk genaamd De Boskabouter schroefden we onze fietsen in elkaar en reden naar het hoogste punt. De weergoden voorzagen ons ruim in juni eindelijk van het allereerste echte mooie fietsweer van het jaar dus qua vrolijkheid en goede zin kon het niet meer stuk. Het rook heerlijk naar dennenbos. Korte broekjes, blote knietjes en naar boven maar. We moesten hier en daar al een beetje aanzetten maar om nou te zeggen zwaar. Nou ja, als dit 'm nou is was ik niet onder de indruk. Maar het was hem natuurlijk niet want we waren om een beetje op te warmen aan de viagra-kant omhoog gefietst. Er bleken heus heel venijnige klimmetjes voorradig te zijn. En die moet je leren inschatten. En dan op tijd schakelen. Op je klimverzet. Vandaar een training.
Met name een door mij volkomen onderschatte redelijk steile haarspeldbocht is niet leuk als je verzuimt te schakelen op dat zaagbladenverzet van mij omdat je denkt dat het zo ook wel gaat. Zo zout (namelijk 10%) had ik het nog niet gegeten. Eenmaal op die helling aangeland bleek losklikken en afstappen niet langer optioneel. Aangezien er een hele fiets aan mijn voeten vast zat kon ik zonder om te donderen geen enkele andere kant op dan omhoog. Het ging dus noodgedwongen zo ook wel maar ik arriveerde wel compleet kapot. Toen ik eenmaal wist wat me te wachten stond en nu eindelijk een toepassing had voor mijn 23 kransje, dat nou eenmaal mijn grootste is, gingen de tweede en derde poging me best goed af.
Dat waren stijle hellinkjes hier en daar en dan afdalen in het halfduister van het bos terwijl de dagjesmensen je om de oren vliegen vergt ook nog wat concentratie. Helemaal bovenop de Posbank hadden we een gezellige lunch in een psychedelisch vormgegeven restaurant. Daarna zette Jetse de horror-pionnetjes uit op een lange klim voor wat krachttraining. We moesten op een steeds groter verzet naar boven stampen. Het moest nóg zwaarder van Jetse. Nou ok...ráng...op het grote blad. En dat is op mijn fiets een *53 gekarteld putdeksel, maar met de aanmoedigingen van Jetse lukt alles.
Dit was best heftig. Maar we kregen nog een toetje; een individuele klimtijdrit op de Zijpenberg-west. Het principe is; je een klaplong fietsen en zo hard mogelijk naar boven. Ik had zoiets nog nooit gedaan en werd ineens geconfronteerd met de eenzaamheid van zo'n onderneming. Immers; je kan op niemand terugvallen, in geen enkel wiel hangen, dekking zoeken of hebt enig idee van hoe anderen het er van afbrengen. Dus dan maar je compleet kapot fietsen. Ik ben geloof ik de laatste 20 jaar van mijn leven niet zo totaal gesloopt geweest, ik heb minstens 10 minuten daar tussen de denneappels gelegen totdat ik weer aanspreekbaar was. Maar leuk was het wel. Gelukkig was dit het laatste onderdeel van de training want ik kon geen pap meer zeggen. Gezamenlijk fietsten we weer terug naar de auto's om huiswaarts te keren. Dankzij het geweldige gezelschap, onze fantastische trainer en het mooie weer is dit een onvergetelijke dag geworden. Op Posbank, Emma-piramide, Lange Juffer en Zijpenberg-west. Ongeveer 65 kilometer en 700 hoogtemeters. Mijn eerste echte klimmetjes!
Wat mij betreft tot de volgende keer in Limburg. Maar dan wel met een paar tandjes erbij op mijn "klimverzet".
Nicole Helwes