Groepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgslideheader_MedPlus.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgslideheader_Rogelli.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgslideheader_MagnaCura.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_McDonalds.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_Plieger.jpgslideheader_Baleco.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgBaleco2014_crop.jpgslideheader_AALease.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_SaniDump.jpgIMG04969_nwSite.jpgslideheader_P&W.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgIMG05065_nwSite.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpg
LogoDTCdeMol klein

De rit naar Limbricht verliep voorspoedig. Alleen een paar kilometer voor Limbricht was bij mij de nood hoog, zodat ik een parkeerplek diende te zoeken. Gelukkig geen probleem, want ik ben in het bezit van een TomTom, zodat ik kasteel Limbricht gelegen aan de Allee toch wist te vinden, al was het enige tijd later. Harry en Theo waren er al en na het inschrijfritueel, het bevestigen van het rugnummer -ik had 846- en een kop koffie zochten wij onze fietsen op om aan de 150 km tocht te gaan beginnen. Het weer was zacht en droog. Het peloton van 4 man sterk ging op weg vol goede moet, richting Guttecoven met in ons kielzog de volgauto met Henk en Karel. Graetheide, Berg en Urmond volgden.

Waar precies weet ik niet maar toen reed Theo zijn voorband lek. Het klusje was uiteraard zo geklaard en voor wij het wisten zaten wij alweer op de fiets richting Kleine Meers, Geule a/d Maas en Bunde waar de Dennenberg zich aandiende. Onze eerste echte klim. Stevig in de pedalen ging het omhoog. Na Kasen, Schietecoven volgde weer een klim. Nu met de mooie naam "Waterval". Uiteraard reden wij hier sprankelend omhoog. Nog steeds fris en fruitig. Weer diverse plaatsje en dorpjes gepasseerd, waaronder het welbekende Valkenburg. De Cauberg lieten wij rechts liggen, maar bij Stokhem doemde een heuvel op met de lugubere naam "Dode man". Deze klim was een echte kuitenbijter, maar ook deze heuvel kregen wij klein. Even later in Gulpen maakten wij de heuvel "Rijksweg" nog even koud. Wat mij wel opviel was dat onze nestor, Harry, steeds makkelijker ging klimmen. Het kostte hem ogenschijnlijk geen enkele moeite om boven te komen. Na zo'n 77 km kwamen wij in Slenaken waar de eerste controlepost 't Brugske was opgesteld. Tijd voor een kop koffie en natuurlijk een stuk Limburgse vlaai, die wij ons goed lieten smaken.
Het kon natuurlijk niet anders dan dat de pauze uitliep. Toen wij aanstalten maakten om te vertrekken, kwam Hans Duurkoop binnen. Hij reed de langste versie van meer dan 200km. Samen met zijn vrouw Helene stond hij dit weekend op een camping bij Valkenburg. Na hem een goede rit toegewenst te hebben gingen wij verder. De Loorberg, Eperheide, Schweiberg en Kruisberg lagen op ons te wachten. Wat ik wel ervoer, was dat het klimmen steeds meer moeite kostte, maar het afdalen was iedere keer weer een verademing. Theo denderde mij tijdens het afdalen steeds met een bepaalde doodsverachting voorbij. Op het bijna zwaarste verzet stoof hij in volle vaart naar beneden. Iedereen achter zich latend. Op een gegeven moment doemde(volgens mij) voor ons de Kruisberg op. Een steile klim waar het venijn in de staart zit, of te wel de laatste meters. In een klein verzet reed ik naar boven. Harry passeerde mij in een nog kleiner verzet, maar wat een souplesse. Hij danste naar bovenof het niets was. Na menige puf en gesteun kwam ik boven, waar Henk en Karel met de volgauto en Harry stonden te wachten.
Richting Baneheide (Zouden daar echt de baantjes voor het oprapen liggen? Dan was er weinig werkloosheid.) Inmiddels hadden wij ongeveer 106 km afgelegd en reden wij op de controlepost op de Fromberg aan, maar eerst zouden wij nog over de "Eyserweg" moeten. Onderweg hebben wij een paar maal een buitje gehad en het frappante is dat zo'n buitje heel verfrissend is. Overigens onze kleding was zo weer droog, omdat de temperatuur zeer aangenaam te noemen was. Eenmaal bij de controlepost aangekomen, konden wij ons laven aan energydrank, eierkoeken-of wafels. Wij konden dit gebaarwel waarderen en maakten er dus ook gretig gebruik van. Bij deze post troffen wij René Beijnsbergen aan. Hij reed evenals Hans de tocht op en voor zichzelf. Vorig jaar stroomde wij bij deze controlepost van de heuvel af, maar dit jaar scheen gelukkig de zon en was het aangenaam vertoeven. Inmiddels hadden wij ongeveer122 km afgelegd. Onderweg hadden wij een pijl gemist en waren wij van de route geraakt. Gelukkig hadden wij een geboren en getogen Limburger, Theo, in ons midden, die ons alras weer op de route wist terug te brengen. De laatste 48 km lagen nog voor ons met nog twee echte klimmen te gaan. De "Schuureikenstraat" in-bij Hoensbroek en de "Holleweg" in Schinnen. Deze klimmen waren voor Harry geen probleem voor Henk en mij kostte het toch wat meer moeite. De afgelegde kilometers gingen toch meewegen. En zoals het bij al de klimmen tot nu toe ging spurtte Theo ons omlaag weervoorbij. Een echte afdalingsspecialist. Na de 'Holleweg' namen wij afscheid van de volgauto, omdat zij een in het parcours opgenomen fietsbruggetje niet konden nemen.
Bij de finish zouden wij hen weer zien. In Limbricht bij de laatste controlepost bij de winkel van Math Salden ontving ik de laatste stempel. Harry kreeg toen al zijn stempels, behalve de startstempel, want die had hij al. Onderweg had hij er niet aan gedacht zijn stempelkaart te laten stempelen. Tevens kregen wij een poster van de Tour de France met een overzicht van de te rijden ritten. De laatste kilometers naar het sportcomplex hebben wij rustig gereden. Vermoeid maar voldaan kwam ik aan. Een heerlijke rit die wij in een sportief tempo hebben afgelegd. Bij de finish zag de broertjes Hoogenboom, Hans Duurkoop en Henk Kelfkens, die een stuk met Hans Duurkoop was op gereden. Na ontvangst van een goodie bag met wielrenbladen en een bidon, ben ik eerst mijn auto, anderhalve kilometer verderop, gaan halen om mij vervolgens te gaan douchen. Bij terugkomst in de kantine waren Theo en Harry al weg, maar met beide Henken en Karel nog even lekker een biertje en colaatje voor de liefhebber, gedronken. Waarna een heel zonnige thuisreis kon beginnen. Kortom een topdag! Mannen bedankt!
Ad Doedijns