IMG04969_nwSite.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgIMG05049_nwSite.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgslideheader_MagnaCura.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslideheader_ppw_2019.jpgslideheader_McDonalds.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_Baleco.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgVolgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgBaleco2014_crop.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgslideheader_Rogelli.jpgslideheader_AALease.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgslideheader_Plieger.jpgslideheader_SaniDump.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_MedPlus.jpg
LogoDTCdeMol klein

Allereerst een rondje Vlist. Als Rinus voorop rijdt, dan weet je dat je niet rechtstreeks naar die prachtige sloot gaat, maar dat je via een nogal forse omweg uiteindelijk de rustplek bereikt.

En niet omdat Rinus alleen aan de kilometers denkt, maar omdat hij de verschillende wegen weet te vinden (en zelfs te onthouden) die uiteindelijk tot het doel leiden. Groot was dan ook de verrassing toen we met een flinke MOL-groep ineens arriveerden bij de voor ons gereserveerde tafeltjes. Verwonderd werd daarover gesproken: wat een vaak ontbeerde weelde. Tip voor de uitbater in Hekendorp wellicht. Maar dat was nog niet alles. Er was er één jarig en dat kon je niet zien, maar dat was zij.

Het had de moeder van onze voorzitter behaagd om een aantal jaren geleden op de 27ejuli te bevallen van een jonge dochter en haar Ada te noemen. Niet wetende dat een aantal jaren later deze dochter op een titanium fiets (gesponsord door de moeder) naar de rustplaats zou fietsen met in haar kielzog een spanne van Mollers, waarvan de dochter ook nog voorzitter zou zijn. Kort gezegd: Ada was jarig en wilde dat vieren. Bij de Vlist, bij die gereserveerde tafeltjes. Na het verorberen van de geschonken appeltaart en ingeschonken nattigheden barstte natuurlijk het oorverdovende traditionele verjaardagslied los waarna Wout op zijn fluitje blies. Aan alles komt een end.  Dus ook aan een MOL-pauze. Op de fiets en stukje met de boot. Bij prachtige weersomstandigheden en dus een gedenkwaardige rit.

Het weekend daarop: twee ritten op het programma. Eentje over de Betuwsche hoogten en eentje door de Zeeuwse laagten.

Omdat het al weer een tijdje geleden was dat ik mijn klimcapaciteiten had aangesproken, werd het wel weer eens tijd om het bewijs te krijgen welke mijn talenten niet zijn. Het klopt nog steeds: klimmen doe ik niet als de beste maar dalen dat gaat me prima af. Fijn hoor zo’n fiets (ook gesponsord, maar dan door mijn moeder) die zo soepel naar beneden rijdt, met mij er op als richtinggever. Ben toch wel weer een beetje trots dat het volbracht is en na een verkeerd gekozen –te lang durende-  omleiding zonder spierpijn thuis was. En met in het vooruitzicht op zondag de platte rit te gebruiken om weer een beetje bij te komen. Was effe de Kiltunnel vergeten… en het terugrijden van een vermeende lekke band en ook het inhalen van het peloton na een echte lekke band met portofoon. Kijk, daar had ik allemaal niet op gerekend zo achter het peloton hangend. En met achter mij steeds weer die man die na drie jaar Molpelotonrijden nog steeds niet weet/door heeft/snapt/wil snappen (of er gewoon lak aan heeft) dat de gele hesjes dragers de eersten en vooral ook de laatsten van het peloton zijn. Maar uiteindelijk was het feest in Ooltgensplaat. Overigens ook daarvoor, omdat Marcel tijdens zijn voorbereidingen een mooie alternatieve route had gevonden op Goeree-Overflakkee. Maar wat er daarna voor het MOL-peloton was geregeld, was in één woord geweldig.

De naamgever van de rit, onze shirtsponsor Magna Cura, in de persoon van Ger de Wit, had voor het vertrek al aangegeven dat de pauze-consumpties voor zijn rekening zouden zijn. Dus was dat nu niet helemaal de verrassing meer, maar wat de uitbaters van het restaurant “Het Oude Raadhuis” hadden (voor)bereid was van grote klasse. Je zag aan alle zelf gemaakte taarten dat daarin veel liefde en vakman/vrouwschap was gestoken. Magna Cura dus. Vertaald vanuit het Latijn heel toepasselijk: Grote Zorg (bekommernis). De pauzeplaats is door een enkeling al omgedoopt tot Ooltgenstaart. Het gemeentebestuur aldaar moet er nog een uitspraak over doen, maar van mij mag dat. Evenals dat het een jaarlijks terugkerende traditie mag worden. Net zoals een verjaardag.

Er rekening mee houdend, dat het niet ieder weekend feest kan zijn, neem ik de volgende keer maar gewoon mijn krentenbolletjes mee en zal ze dan ook weer netjes opeten. Immers de volgende weekendverjaardag is nu net op een dag eerder gepland dan de aanstaande Mol-rit. Hoe is dat nu toch mogelijk….

Ada en Wim bedankt voor de overheerlijke traktaties en voorrijders bedankt voor de prachtige routes.

Douwe.