Volgauto_nw_ZwijZwij_150h.jpgJoop_Schuringa_Classic_2014_35.jpgGroepsfoto_GSM_4625_slider150h.jpgslideheader_Ames.jpgslideheader_SaniDump.jpgslideheader_AALease.jpgslideheader_MedPlus.jpgslider_GSM_4516_natuur150h.jpgDeMol_JanJongman_01.jpgslideheader_McDonalds.jpgOverdrachtVolgwagen_1902201_slider.jpgSlider_GSM_4189_voordestart150h.jpgBaleco2014_crop.jpgslideheader_Plieger.jpgDeMol_ZwijdrechtseBrug_01.jpgVael-Ouwe_2014_10.jpgSlider_GSM_4476_onderweg150h.jpgslideheader_Rogelli.jpgIMG05065_nwSite.jpgslideheader_AlbertSchweitzer.jpgIMG04969_nwSite.jpgSlider_GSM_4388_MolenArkel2_150h.jpgslideheader_MagnaCura.jpgSlider_GSM_4299_2_achterkonten150h.jpgslideheader_P&W.jpgIMG05049_nwSite.jpgslideheader_Baleco.jpg
LogoDTCdeMol klein

Het was een gekke week. In een periode waarin de westerse wereld verzoening zoekt en de nadruk legt op tweede kansen, was het in Brussel 'nodig' om 30 onschuldige mensen letterlijk uit het leven te blazen.
Volgens onze Nederlandse premier hoeven we ons nergens zorgen over te maken en vervolgens worden er hier (in Rotterdam, lekker dichtbij) wel terreur verdachten opgepakt. Verwarrend allemaal.

Wat er ook in hakte was de dood van een absolute grootheid en constante, Johan Cruijff. Zelfs als ras Feyenoorder was en ben ik daar ontdaan van. Niets blijft op deze manier hetzelfde. Natuurlijk kraamde hij een hoop onzin uit, maar ... hij had wel altijd gelijk. Weg is ie, helaas, Tel daar een nieuwe baan, een schoonmoeder die een TIA kreeg en in het midden van de nacht op de snelweg zonder benzine komen te staan bij op en je zult begrijpen dat ik werkelijk snakte naar het wekelijkse molritje, dit keer de Waardentocht.

Om te zeggen dat het een standaard ritje was, nou nee. Ook hier behoorlijk wat reuring. Ik kwam laat aan en zag al een man of 40 klaar staan en er kwamen steeds meer rijders naar buiten. Even snel tellen en ja hoor dat werden twee groepen. 4 verkeersregelaars per groep, 2 voorrijders, toch mooi hoe de club in dat soort gevallen snel kan schakelen en de juiste maatregelen kan nemen. Als snel na vertrek bleek dat 4 verkeersregelaars per groep geen overbodige luxe was. De wind waaide hard en omdat we voornamelijk zijwind hadden (zo leek het) was het behoorlijk doortrappen geblazen. Achterin de tweede groep was het gezellig en tussen het trappen door was er tijd voor een gesprekje hier en daar.

Toch vallen je bepaalde dingen op. Omdat je steeds (onvermijdelijk) na de bochten wat meer arbeid moet doen om bij te komen ga je erop letten waar de gaten steeds vallen die je achterin, en ook als achterrijder moet dichtrijden. Sommigen maken er een sport van om op het grote blad lekker zwaar te gaan rijden, met tegenwind, na bochten, het maakt ze niet uit. In plaats van even terug te schakelen voor een bocht zodat je vlot weer kan optrekken blijven ze doen alsof ze op een fixie rijden, en alsof hun fiets slechts 1 versnelling heeft. Het kost ze niet alleen zelf veel energie, maar ook alle anderen die achter hen rijden. Wat ook opviel was dat er achterin even geen communicatie met de volgauto en de rest van de voorrijders was. Tja, als je bij vertrek snel moet schakelen en de boel moet omgooien dan kunnen dit soort dingen gebeuren, Het euvel werd dan ook tijdens 1 van de stops gelukkig snel verholpen.

Stops. Ja er werd een aantal keren gestopt. 1 keer om als 1 peloton door de tunnel te kunnen, daar was een speciale ontheffing voor dit keer, en 1 keer na de tunnel om de groepen ietwat te herschikken. Dan, na de tunnel, best wat kilometers met de wind van voren. Het was zwaar, het was een harde wind en iedereen voelde het goed.

Net voor de banaan kreeg Marc een lekke band en een aantal mensen stopte om in een groepje naar de banaan te rijden. Nou, ik had beter door kunnen rijden, want op het moment dat we de brug opreden voelde ik werkelijk pap in de benen en ben maar op mn eigen tempo als laatste naar de banaan gereden.

Door al mijn gehaast eerder die morgen had ik geen brood en andere voeding meegenomen, maar geen nood. John had een krentenbol, van iemand anders kreeg ik koek, en ook Eric schoof mij een enigszins geheimzinnige tube toe, en zijn knipoog deed mij vermoeden dat dit voedingssupplement wel eens op de een of andere (verboden) lijst zou kunnen staan.

De weg terug dan. Net als op de heen weg zocht ik een plaatsje achterin, met een mooi overzicht op wat er allemaal voor je gebeurt. Nu, we waren slechts een paar kilometer onderweg en er gebeurde letterlijk naast me een heel vervelend ongeluk. Theo knalde met zijn fiets op een vluchtheuvel, lanceerde zichzelf en kwam er wonderwel met wat schrammen vanaf. Wel einde rit voor hem, einde fiets ook. Schrikken, vooral voor hem, maar ook voor ieder ander die het zag gebeuren. Een paar kilometer verderop was er de tweede opgave, iemand met kramp kon niet meer verder. Even later moest ook Bernie de strijd tegen de elementen staken vanwege haar tweede valpartij binnen enkele weken.

Maar voor haar was er geen plek meer in de volgauto helaas. We inventariseerden kort of ze toch kon fietsen en dat kon en waren al een ploegje aan het formeren om aangepast terug te rijden. We gaven het peloton het sein om te vertrekken en toen bleek dat Theo op de fiets van Bernie ging rijden en dat hij op die manier zijn plaats aan haar afstond. Geweldig! Zeker ook hoe hij het geschreeuw opvatte, elke keer als we weer een paal of een verkeersheuvel naderden. Theo kan incasseren en heeft humor!

Met zijn allen reden we het gaatje naar het peloton dicht en alles kwam op die manier weer goed. Alles? Nee. Onderaan de Moerdijk reed Gerrit lek. Achter. Na een paar minuten konden we verder maar toen reed Gerrit weer lek, echt 100 meter verder stonden we dus even later zijn voorband te vervangen. Algehele hilariteit natuurlijk en nadat ook band twee op de plaats zat zijn we met een mannetje of 12 de laatste kilometers gaan afleggen.

Ik was best wel moe terug in het clubhuis, maar gelukkig was er nog een leuk clubje bij elkaar om na afloop nog even na te praten en de rit te verteren. Vanaf deze plaats alle dank aan organisatie, volgwagen, voorrijders en verkeersregelaars, het was deze keer geen gemakkelijke klus! Lekker om te weten dat deze constante gelukkig blijft, dat je ondanks wat tegenslag dus toch weer met zijn allen thuiskomt.
Marco Lakerveld